พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · อารักขทายกวรรค
๖. อาสนถวิกเถราปทาน (๓๑๖) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๑๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในอารักขทายกวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน อารักขทายกวรรค อาสนถวิกเถราปทาน (๓๑๖) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๔๘๘–๔๘๙
นัยว่า ท่านพระปุปผาสนทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ ปุปผาสนทายกเถราปทานที่ ๕
๖. อาสนถวิกเถราปทาน
บุพประวัติของพระอาสนถวิกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการสรรเสริญอาสนะ
(ท่านพระอาสนถวิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๓๑๘} [๒๖] ในกาลนั้น เราเที่ยวค้นหาพระเจดีย์ชื่อว่าอุตตมะของพระสิขี พุทธเจ้าผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก ในไพรวันอันเป็นป่าทึบ[๒๗] เราออกจากป่าใหญ่ได้พบพระพุทธอาสน์แล้ว เราทำหนังสัตว์ เฉวียงบ่าข้างหนึ่ง ประนมมือสรรเสริญพระพุทธเจ้า ผู้ทรงเป็นนายกของโลก[๒๘] ครั้นสรรเสริญพระพุทธเจ้าผู้เป็นอัครนายกของโลกในส่วน กลางวันแล้ว มีจิตโสมนัสยินดีได้เปล่งวาจานี้ว่า[๒๙] “ข้าแต่บุรุษอาชาไนย ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ข้าแต่ พระอุดมบุรุษ ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ข้าแต่พระมหาวีรเจ้า พระโลกเชษฐ์ผู้องอาจในหมู่นรชน พระองค์ทรงเป็นพระสัพพัญญู”[๓๐] ครั้นเราสรรเสริญพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขีด้วยการทำนิมิต กราบไหว้อาสนะแล้ว บ่ายหน้ากลับไปทางทิศเหนือ
[๓๑] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้สรรเสริญพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐกว่าชน ด้วยการสรรเสริญนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ[๓๒] ในกัปที่ ๒๗ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ พระองค์ มีพระนามเหมือนกันว่าอดุลยะ สมบรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๓๓] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอาสนถวิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ อาสนถวิกเถราปทานที่ ๖
๗. สัททสัญญกเถราปทาน
บุพประวัติของพระสัททสัญญกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งสัญญาในพระพุทธเจ้า
(ท่านพระสัททสัญญกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๓๑๙} [๓๔] พระมหาวีรเจ้าผู้มีความสวยงามน่าดู มีหมู่พระสาวกแวดล้อม ประทับทรงแสดงอมตบทอยู่ ณ วิหารอันสูงสุด[๓๕] ทรงสงเคราะห์มหาชนด้วยพระวาจาอันไพเราะได้มีพระสุรเสียง แผ่ไปในเทวดาและมนุษย์
จบ ๖. อาสนถวิกเถราปทาน (๓๑๖)