๗. สัททสัญญกเถราปทาน (๓๑๗) เล่ม ๓๒

สุทสฺสโน มหาวีโร เทเสติ อมตํ ปทํ

ปริวุโต สาวเกหิ วสติ ฆรมุตฺตเม.

พระผู้มีพระภาคมหาวีรเจ้าผู้มีพระรูปงาม น่าดู ทรงแสดงอมตบทอยู่ มีหมู่สาวกแวดล้อม ประทับอยู่ในวิหารชั้นเลิศ

ตาย วาจาย มธุราย สงฺคณฺหาติ <1124> มหาชนํ

โฆโส จ วิปุโล อาสิ อาสีโส <1125> เทวมานุเส.

ทรงสงเคราะห์มหาชนด้วยพระวาจาที่ไพเราะ ได้มีเสียงกังวานแผ่ไปกว้างขวาง ทั่วทั้งเทวดาและมนุษย์

นิคฺโฆสสทฺทํ สุตฺวาน สิทฺธตฺถสฺส มเหสิโน

สทฺเท จิตฺตํ ปสาเทตฺวา อวนฺทึ โลกนายกํ.

ข้าพเจ้าได้ฟังเสียงกึกก้องแล้ว ทำจิตให้เลื่อมใสในพระสุรเสียง ของพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ แล้วได้ไหว้พระองค์ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ สญฺญมลภึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธสญฺญายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ความทรงจำไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความทรงจำในพระพุทธเจ้า

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สทฺทสญฺญโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สทฺทสญฺญกตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสัททสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สัททสัญญกเถราปทานที่ ๗ จบ