๕. นฬมาลิกาเถริยาปทาน เล่ม ๓๓

ครั้งนั้น หม่อมฉันได้เกิดเป็นนางกินนรี

อาศัยอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา

หม่อมฉันได้เห็นพระสยัมภูพุทธเจ้า

ผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส ไม่ทรงพ่ายแพ้

หม่อมฉันเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี เกิดโสมนัส

ประนมมือแล้ว ถือพวงมาลัยดอกอ้อมาบูชาพระสยัมภู

ด้วยกรรมที่หม่อมฉันได้ทำไว้ดีแล้วนั้น

และด้วยเจตนาที่ตั้งไว้มั่น

หม่อมฉันละกายกินนรีแล้ว

จึงได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

หม่อมฉันได้เป็นพระมเหสีของท้าวเทวราช ๓๖ พระองค์

และได้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๐ พระองค์

หม่อมฉันเสวยกุศลกรรมแล้วก็ออกบวชเป็นบรรพชิต

กิเลสทั้งหลายหม่อมฉันก็เผาได้แล้ว

ภพทั้งปวงหม่อมฉันก็ถอนได้แล้ว

อาสวะทั้งปวงก็สิ้นแล้ว

บัดนี้ ภพใหม่ไม่มีอีก

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป

หม่อมฉันใช้ดอกไม้บูชาไว้

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

กิเลสทั้งหลายหม่อมฉันก็เผาได้แล้ว

ภพทั้งปวงหม่อมฉันก็ถอนได้แล้ว

หม่อมฉันตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

การที่หม่อมฉันมาในสำนักของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด

เป็นการมาดีแล้วโดยแท้

วิชชา ๓ หม่อมฉันได้บรรลุแล้วโดยลำดับ

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า หม่อมฉันก็ได้ทำสำเร็จแล้ว

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ หม่อมฉันก็ได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า หม่อมฉันก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า พระนฬมาลิกาภิกษุณีได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

นฬมาลิกาเถริยาปทานที่ ๕ จบ