๙. ปุณฑรีกเถราปทาน (๒๗๙) เล่ม ๓๒

โรมโส นาม นาเมน สยมฺภู สปฺปโภ <1057> ตทา

ปุณฺฑรีกํ มยา ทินฺนํ วิปฺปสนฺเนน เจตสา.

ครั้งนั้น ได้มีพระผู้มีพระภาคพระนามว่าโรมสะ ผู้เป็นพระสยัมภู มีพระรัศมีสุกใส ข้าพเจ้ามีใจผ่องใส ได้ถวายดอกบัวขาวแด่พระองค์

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ปุณฺฑรีกมททึ ตทา <1058>

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุณฺฑรีกสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายดอกบัวขาวไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายดอกบัวขาว

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุณฺฑรีโก <1059> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปุณฺฑรีกตฺเถรสฺส อปทานํ นวมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปุณฑรีกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปุณฑรีกเถราปทานที่ ๙ จบ