๗. จิตกปูชกเถราปทาน (๒๗๗) เล่ม ๓๒

จนฺทภาคานทีตีเร อนุโสตํ วชามหํ.

สตฺต มาลุวปุปฺผานิ จิตมาโรปยึ <1051> อหํ.

ข้าพเจ้าเที่ยวไปตามกระแสน้ำ ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา เก็บดอกย่านทราย ๗ ดอก มาบูชาจิตกาธาน

จตุนวุเต อิโต กปฺเป จิตกํ ยํ อปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ จิตปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้บูชาจิตกาธานไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาจิตกาธาน

สตฺตสฏฺฐิมฺหิโต กปฺเป ปฏิชคฺคสนามโก <1052>

สตฺตรตนสมฺปนฺโน๒ จกฺกวตฺตี มหพฺพโล. <1053>

ในกัปที่ ๖๗ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามว่าปฏิชัคคะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา จิตกปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

จิตกปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระจิตกปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

จิตกปูชกเถราปทานที่ ๗ จบ