๑. สุปาริจริยเถราปทาน (๑๖๑) เล่ม ๓๒

๑๗. สุปาริจริยวรรค

๑. สุปาริจริยเถราปทาน

บุพประวัติของพระสุปาริจริยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการปรนนิบัติพระศาสดา

(ท่านพระสุปาริจริยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๖๓} [๑] พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงพระนามว่าปทุมุตตระผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้องอาจในหมู่นรชน มีพระจักษุ เสด็จออกจากป่าใหญ่แล้ว ทรงแสดงธรรมอยู่[๒] ได้มีเทพชุมนุมอยู่ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้แสวงหาคุณ อันยิ่งใหญ่ ในขณะนั้น เทวดาทั้งหลายมาชุมนุมกันด้วยกิจบางอย่าง ได้เห็นอย่างแจ้งชัด[๓] เราได้ยินพระสุรเสียงที่ทรงแสดงอมฤตธรรมของพระพุทธเจ้า จึงได้มีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส ปรบมือแล้วจึงเข้าไปปรนนิบัติ[๔] เราเห็นผลแห่งการปรนนิบัติพระศาสดาที่เราประพฤติดีแล้ว ใน ๓๐,๐๐๐ กัป เราไม่เข้าถึงทุคติเลย

[๕] ในกัปที่ ๒,๙๐๐ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่า สมลังกตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระสุปาริจริยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ สุปาริจริยเถราปทานที่ ๑

๒. กณเวรปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระกณเวรปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการโปรยดอกยี่โถถวาย

(ท่านพระกณเวรปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๖๔} [๗] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ พระโลกเชษฐ์ผู้องอาจ ในหมู่นรชน แวดล้อมด้วยพระสาวกทั้งหลาย เสด็จพระราชดำเนินไปสู่พระนคร[๘] เราเป็นผู้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้คุ้มครองในภายในพระราชวังของพระราชา เราจึงเข้าไปในปราสาท ได้เห็นพระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้นายกของโลก[๙] เราจึงถือเอาดอกยี่โถไปโปรยลงในท่ามกลางภิกษุสงฆ์ แยกไว้ ส่วนหนึ่งโปรยลงบูชายิ่งกว่านั้น สำหรับพระพุทธเจ้า[๑๐] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราเอาดอกไม้ใดบูชาพระพุทธเจ้า ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๑๑] ในกัปที่ ๘๗ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ พระองค์ มีพระนามว่ามหิทธิกะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก