๑. สุปาริจริยเถราปทาน (๑๖๑) เล่ม ๓๒

ปทุโม นาม นาเมน ทิปทินฺโท นราสโภ

ปวนา อภินิกฺขมฺม ธมฺมํ เทเสติ จกฺขุมา.

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมะ ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์ ทรงองอาจกว่านรชน ทรงมีพระจักษุ เสด็จออกจากป่าใหญ่แล้ว ทรงแสดงธรรมอยู่

ยกฺขานํ สมโย อาสิ อวิทูเร มเหสิโน

เยน กิจฺเจน สมฺปตฺตา อชฺฌาเปกฺขึสุ ตาวเท.

เทวดาได้ประชุมกันในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาค ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ในขณะนั้น เทวดาทั้งหลายมาประชุมกัน ด้วยกิจบางอย่าง ได้เพ่งมองดู

พุทฺธสฺส คิรมญฺญาย อมตสฺส จ เทสนํ

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน อปฺโปเฏตฺวา <838> อุปฏฺฐหึ.

ก็ข้าพเจ้าได้ทราบพระดำรัส ที่แสดงอมตธรรมของพระพุทธเจ้า ก็มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ปรบมือแล้วจึงเข้าไปบำรุง

สุจิณฺณสฺส ผลํ ปสฺสํ <839> อุปฏฺฐานสฺส สตฺถุโน

ตึสกปฺปสหสฺเสสุ ทุคฺคตึ นุปปชฺชหํ.

ข้าพเจ้าเห็นผลแห่งการบำรุงพระศาสดา ที่ข้าพเจ้าประพฤติดีแล้ว ใน ๓๐,๐๐๐ กัป ข้าพเจ้าจึงไม่ไปเกิดในทุคติเลย

อูนตึเส กปฺปสเต สมลงฺกตนามโก

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๑๒๙ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามว่าสมลังกตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุปาริจริโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สุปาริจริยตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสุปาริจริยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สุปาริจริยเถราปทานที่ ๑ จบ