๑๐. ปัญจังคุลิยเถราปทาน (๑๗๐) เล่ม ๓๒

ติสฺโส นามาสิ ภควา โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

ปวิสติ คนฺธกุฏึ วิหารกุสโล มุนิ.

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าติสสะ ผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลก ทรงองอาจกว่านรชน เป็นพระมุนี ทรงฉลาดในวิหารธรรม กำลังเสด็จเข้าไปยังพระคันธกุฎี

สุคนฺธมาลฺยมาทาย อคมาสึ ชินนฺติกํ

อปฺปสทฺโท จ สมฺพุทฺเธ ปญฺจงฺคุลิมทาสหํ.

ข้าพเจ้าได้ถือของหอมและพวงมาลัยไปยังสำนักพระชินเจ้า แต่ข้าพเจ้ามีศรัทธาน้อยในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงได้ถวายเครื่องลูบไล้ด้วยนิ้วทั้ง ๕

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ คนฺธมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปญฺจงฺคุลิสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ของหอมบูชาไว้

จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งเครื่องลูบไล้ด้วยนิ้วทั้ง ๕

เทฺวสตฺตติมฺหิโต กปฺเป ราชา อาสึ สยมฺปโภ

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๗๒ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่าสยัมปภะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ. (๒๐๙๘)

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปญฺจงฺคุลิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปญฺจงฺคุลิยตฺเถรสฺส อปทานํ ทสมํ สมตฺตํ.

สุปาริจริยวคฺโค สตฺตรสโม.

ตสฺสุทฺทานํ

สุปาริจริ กณเวรี ขชฺชโก เทสปูชโก

กณิกาโร สปฺปิทโท ยูธิโก ทุสฺสทายโก

มาโฬ จ ปญฺจงฺคุลิโก จตุปญฺญาส คาถกาติ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปัญจังคุลิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปัญจังคุลิยเถราปทานที่ ๑๐ จบ

สุปาริจริยวรรคที่ ๑๗ จบบริบูรณ์

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สุปาริจริยเถราปทาน

๒. กณเวรปุปผิยเถราปทาน

๓. ขัชชกทายกเถราปทาน

๔. เทสปูชกเถราปทาน

๕. กณิการฉัตติยเถราปทาน

๖. สัปปิทายกเถราปทาน

๗. ยุธิกปุปผิยเถราปทาน

๘. ทุสสทายกเถราปทาน

๙. สมาทปกเถราปทาน

๑๐. ปัญจังคุลิยเถราปทาน