๗. ปุฏกปูชกเถราปทาน (๓๕๗) เล่ม ๓๒

ทิวาวิหารา นิกฺขนฺโต วิปสฺสี โลกนายโก

ภิกฺขาย วิจรนฺโต โส มม สนฺติกมุปาคมิ.

พระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก เสด็จออกจากที่พักกลางวันแล้ว พระองค์เสด็จเที่ยวภิกษามาถึงที่พำนักของข้าพเจ้า

ตโต ปตีโต สุมโน พุทฺธเสฏฺฐสฺส ตาทิโน

โลณสุปุฏกํ ทตฺวา กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ.

ลำดับนั้น ข้าพเจ้ามีปีติ มีใจยินดี ได้ถวายเกลือห่อหนึ่งแด่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด ผู้คงที่ แล้วบันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัปหนึ่ง

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุฏกมทาสหํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุฏกสฺส อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายห่อเกลือไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายเกลือห่อหนึ่ง

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุปุฏกปูชโก <1248> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สุปุฏกปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสุปุฏกปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สุปุฏกปูชกเถราปทานที่ ๗ จบ