๘. โฆสสัญญกเถราปทาน เล่ม ๓๓

๘. โฆสสัญญกเถราปทาน

บุพประวัติของพระโฆสสัญญกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งความเลื่อมใสในเสียงแสดงธรรม

(ท่านพระโฆสสัญญกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๐๘} [๔๔] เมื่อก่อน เราเป็นพรานเนื้อเที่ยวอยู่ในไพรวันอันสงัดเงียบ ได้พบพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสธุลี ซึ่งมีหมู่เทวดาห้อมล้อม[๔๕] กำลังทรงประกาศสัจจะ ๔ ทรงแสดงอมตบทอยู่ เราได้สดับธรรมอันไพเราะของพระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นเผ่าพันธุ์ของโลกพระนามว่าสิขี[๔๖] เราทำจิตให้เลื่อมใสในพระสุรเสียง เราทำจิตให้เลื่อมใสในพระองค์ท่านผู้ไม่มีบุคคลเปรียบเสมอเหมือน แล้วข้ามพ้นภพที่ข้ามได้ยาก[๔๗] ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้สัญญาใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการได้สัญญานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัญญาในเสียงแสดงธรรม[๔๘-๕๐] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระโฆสสัญญกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ โฆสสัญญกเถราปทานที่ ๘

๙. สัพพผลทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระสัพพผลทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผลไม้ต่าง ๆ

(ท่านพระสัพพผลทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๐๙} [๕๑] ครั้งนั้น เราเป็นพราหมณ์มีนามว่าวรุณะ เป็นผู้เรียนจบมนต์ทิ้งบุตร ๑๐ คนแล้วเข้าป่าไป[๕๒] เราสร้างอาศรมอย่างสวยงาม สร้างบรรณศาลาจัดไว้เป็นห้อง ๆ น่ารื่นรมย์ใจ อาศัยอยู่ในป่าใหญ่[๕๓] พระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระผู้ทรงรู้แจ้งโลก ผู้สมควรรับเครื่องบูชา ทรงพระประสงค์จะช่วยเหลือเราจึงได้เสด็จมายังอาศรมของเรา[๕๔] พระรัศมีได้แผ่กว้างไปตลอดไพรสณฑ์ ครั้งนั้น ป่าใหญ่สว่างไสวด้วยพระพุทธานุภาพ

[๕๕] เราเห็นปาฏิหาริย์ของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ผู้คงที่ จึงได้เก็บใบไม้มาเย็บเป็นกระทงแล้วใส่ผลไม้จนเต็มหาบ[๕๖] เข้าไปเฝ้าพระสัมพุทธเจ้าแล้วได้ถวายพร้อมทั้งหาบ เพื่อทรงอนุเคราะห์เราพระพุทธเจ้าได้ตรัสแก่เราว่า[๕๗] “ท่านจงถือเอาหาบเดินตามหลังเรามา เมื่อสงฆ์ขบฉันแล้ว บุญจักมีแก่ท่าน”

[๕๘] เราได้หาบผลไม้ไปถวายแก่พระภิกษุสงฆ์ เราทำจิตให้เลื่อมใส ในพระภิกษุสงฆ์แล้วได้เข้าถึงสวรรค์ชั้นดุสิต