๗. กุฏชปุปผิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

๗. กุฏชปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระกุฎชปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกอัญชันเขียว

(ท่านพระกุฏชปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๐๗} [๓๗] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่ออัจจละ พระพุทธเจ้าพระนามว่าสุทัสสนะประทับอยู่ที่ซอกภูเขา[๓๘] เราถือดอกไม้ที่เกิดในป่าหิมพานต์เหาะขึ้นอากาศ ณ ที่นั้นเรา ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ข้ามพ้นโอฆะ ไม่มีอาสวะ[๓๙] ครั้งนั้น เราถือดอกอัญชันเขียวจบเหนือศีรษะ แล้วบูชาแด่พระสยัมภูพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่[๔๐] ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้บูชาด้วยดอกไม้ไว้ ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๔๑-๔๓] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้นัยว่า ท่านพระกุฏชปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ กุฎชปุปผิยเถราปทานที่ ๗

๘. โฆสสัญญกเถราปทาน

บุพประวัติของพระโฆสสัญญกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งความเลื่อมใสในเสียงแสดงธรรม

(ท่านพระโฆสสัญญกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๐๘} [๔๔] เมื่อก่อน เราเป็นพรานเนื้อเที่ยวอยู่ในไพรวันอันสงัดเงียบ ได้พบพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสธุลี ซึ่งมีหมู่เทวดาห้อมล้อม[๔๕] กำลังทรงประกาศสัจจะ ๔ ทรงแสดงอมตบทอยู่ เราได้สดับธรรมอันไพเราะของพระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นเผ่าพันธุ์ของโลกพระนามว่าสิขี[๔๖] เราทำจิตให้เลื่อมใสในพระสุรเสียง เราทำจิตให้เลื่อมใสในพระองค์ท่านผู้ไม่มีบุคคลเปรียบเสมอเหมือน แล้วข้ามพ้นภพที่ข้ามได้ยาก[๔๗] ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้สัญญาใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการได้สัญญานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัญญาในเสียงแสดงธรรม[๔๘-๕๐] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระโฆสสัญญกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ โฆสสัญญกเถราปทานที่ ๘