พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน · ผลทายกวรรค
๑๐. ปทุมธาริยเถราปทาน เล่ม ๓๓
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในผลทายกวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ผลทายกวรรค ปทุมธาริยเถราปทาน (ฉบับหลวง เล่ม ๓๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๓)
ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่
ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๗๒ หน้า ๑๙๑–๑๙๓
ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราได้ถวายผลไม้
ใดในกาลนั้น ด้วยการถวายผลไม้นั้น เราไม่
รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลไม้
เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน
ของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.
ทราบว่า ท่านพระสัพพผลทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.
จบสัพพผลทายกเถราปทาน
ปทุมธาริยเถราปทานที่ ๑๐ (๕๒๐)
ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกบัว
[๑๑๐] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มีเขา
ลูกหนึ่งชื่อโรมสะ ครั้งนั้น พระพุทธเจ้าพระนาม
ว่าอภิสัมภวะ ประทับอยู่กลางแจ้ง
เราออกจากที่อยู่ไป ถือเอาดอกปทุมบูชา
เราถือดอกปทุมบูชาอยู่หนึ่งวัน แล้วจึงได้กลับที่
อยู่
ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้บูชาพระ
พุทธเจ้าใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย
นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา
เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน
ของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.
ทราบว่า ท่านพระปทุมธาริยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประ-การฉะนี้แล.
จบปทุมธาริยเถราปทาน
รวมอปทานในวรรคนี้ คือ
๑. กุรัญชิยผลทายกเถราปทาน ๒. กปิฏฐผลทายกเถราปทาน๓. โกสุมพผลิยเถราปทาน ๔. เกตุกปุปผิยเถราปทาน ๕. นาคปุปผิย-เถราปทาน ๖. อัชชุนปุปผิยเถราปทาน ๗. กุฏชปุปผิยเถราปทาน๘. โฆสสัญญกเถราปทาน ๙. สัพพผลทายกเถราปทาน ๑๐. ปทุมธาริย-เถราปทาน
และในวรรคมีคาถาคำนวณได้ ๘๓ คาถา.
จบผลทายกวรรคที่ ๕๒
ติณทายกวรรคที่ ๕๒
ติณมุฏฐิทายกเถราปทานที่ ๑ (๕๒๑)
ว่าด้วยผลแห่งการถวายหญ้าคา ๑
[๑๑๑] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มีภูเขา
ลูกหนึ่งชื่อว่า ลัมพกะ ที่ภูเขาลัมพกะนั้น พระ-สัมมาพุทธเจ้าพระนามว่า ติสสะ เสด็จจงกรมอยู่กลางแจ้ง
เมื่อก่อน เราเป็นพรานเนื้อ อยู่ในอรัญราวป่า ได้พบพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดกว่าทวยเทพ จึงได้ถวายหญ้าคากำหนึ่งแด่พระพุทธเจ้า เพื่อเป็นที่ประทับนั่ง ครั้นแล้วเรายังจิตให้เลื่อมใสถวายบังคมพระสัมมาพุทธเจ้าแล้ว บ่ายหน้ากลับทางทิศอุดร
เราเดินไปไม่นาน ก็ถูกราชสีห์ฆ่า เราเป็นผู้ถูกราชสีห์ฆ่าตายในที่นั้นนั่นเอง เราได้ทำอาสันนกรรม ณ ที่ใกล้พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดไม่มีอาสวะ เราได้ไปยังเทวโลก เหมือนลูกศรที่พ้นจากแล่ง ฉะนั้น
ปราสาทในเทวโลกนั้น ซึ่งบุญกรรม
เนรมิตให้ เป็นของงดงามมีแล่งธนูตั้งพัน มี
จบ ๑๐. ปทุมธาริยเถราปทาน