๑. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

ติณทายกวรรคที่ ๕๒

ติณมุฏฐิทายกเถราปทานที่ ๑ (๕๒๑)

ว่าด้วยผลแห่งการถวายหญ้าคา ๑

[๑๑๑] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มีภูเขา

ลูกหนึ่งชื่อว่า ลัมพกะ ที่ภูเขาลัมพกะนั้น พระ-สัมมาพุทธเจ้าพระนามว่า ติสสะ เสด็จจงกรมอยู่กลางแจ้ง

เมื่อก่อน เราเป็นพรานเนื้อ อยู่ในอรัญราวป่า ได้พบพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดกว่าทวยเทพ จึงได้ถวายหญ้าคากำหนึ่งแด่พระพุทธเจ้า เพื่อเป็นที่ประทับนั่ง ครั้นแล้วเรายังจิตให้เลื่อมใสถวายบังคมพระสัมมาพุทธเจ้าแล้ว บ่ายหน้ากลับทางทิศอุดร

เราเดินไปไม่นาน ก็ถูกราชสีห์ฆ่า เราเป็นผู้ถูกราชสีห์ฆ่าตายในที่นั้นนั่นเอง เราได้ทำอาสันนกรรม ณ ที่ใกล้พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดไม่มีอาสวะ เราได้ไปยังเทวโลก เหมือนลูกศรที่พ้นจากแล่ง ฉะนั้น

ปราสาทในเทวโลกนั้น ซึ่งบุญกรรม

เนรมิตให้ เป็นของงดงามมีแล่งธนูตั้งพัน มี

ลูกหนังเป็นจำนวนร้อย มีธงประจำปราสาทเป็น

สีเขียว

รัศมีของปราสาทนั้นแผ่ซ่านไป เหมือน

พระอาทิตย์อุทัย เราเป็นผู้พรั่งพร้อมด้วยเหล่า

นางเทพกัญญา เพียบพร้อมด้วยกามคุณารมณ์

บันเทิงเริงรมย์อยู่

เราอันกุศลมูลตักเตือนแล้ว จุติจากเทว-

โลกมาเป็นมนุษย์ เป็นผู้บรรลุธรรมเป็นที่สิ้น

อาสวะ

ในกัปที่ ๙๔ แต่กัปนี้ เราได้ถวายหญ้า

สำหรับรองนั่ง ด้วยการถวายหญ้านั้น เราไม่รู้จัก

ทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายหญ้ากำหนึ่ง

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน

ของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระติณมุฏฐิทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบติณมุฏฐิทานกเถราปทาน

เวจจกทายกเถราปทานที่ ๒ (๕๒๒)

ว่าด้วยผลแห่งการถวายวัจจกุฎี

[๑๑๒] เราเลื่อมใส ได้ถวายวัจจกุฎีหลังหนึ่งแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้เชษฐบุรุษของโลกผู้คงที่ พระนามว่า วิปัสสี ด้วยมือของตน