๗. อปทานิยเถราปทาน (๒๘๗) เล่ม ๓๒

อปทานํ สุคตานํ กิตฺตยึหํ มเหสินํ

ปาเท จ สิรสา วนฺทึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิหิ.

ข้าพเจ้าเลื่อมใสแล้ว ได้สรรเสริญประวัติในอดีตชาติของพระสุคตทั้งหลาย ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ และได้กราบพระยุคลบาทด้วยเศียรเกล้าด้วยมือทั้ง ๒ ของตน

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป อปทานํ ปกิตฺตยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ กิตฺตนาย อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้สรรเสริญประวัติในอดีตชาติของพระสุคตไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อปทานิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

อปทานิยตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอปทานิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

อปทานิยเถราปทานที่ ๗ จบ