๔. ภิสาลุวทายกเถราปทาน (๗๔) เล่ม ๓๒

กานนํ วนโมคฺคยฺห วสามิ ปวเน <616> อหํ

วิปสฺสึ อทฺทสํ พุทฺธํ อาหุตีนํ ปฏิคฺคหํ.

ข้าพเจ้าเข้าไปยังป่าใหญ่ดงทึบ อยู่ในป่า ได้พบพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้สมควรรับเครื่องบูชา

ภิสาลุวญฺจ ปาทาสึ อุทกํ หตฺถโธวนํ

วนฺทิตฺวา สิรสา ปาเท ปกฺกามิ อุตฺตรามุโข.

ข้าพเจ้าจึงได้ถวายเหง้าบัว หัวมัน และน้ำสำหรับล้างพระหัตถ์ ถวายอภิวาทพระยุคลบาทด้วยเศียรเกล้าแล้ว บ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ภิสาลุวํ อทํ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายเหง้าบัวและหัวมันไว้ในครั้งนั้นจึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม

อิโต จ ตติเย กปฺเป ภิสสมฺมตขตฺติโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

และในกัปที่ ๓ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์ผู้จักรพรรดิพระนามว่าภิสสัมมตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ภิสาลุวทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ภิสาลุวทายกตฺเถรสฺส อปทานํ จตุตฺถํ สมตฺตํ.

ฉฏฺฐํ ภาณวารํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระภิสาลุวทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ภิสาลุวทายกเถราปทานที่ ๔ จบ

ภาณวาร ที่ ๖ จบ