พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ตมาลปุปผิยวรรค
๑๐. ยูถิกปุปผิยเถราปทาน (๒๐๐) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๐๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในตมาลปุปผิยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
_______
๑๐. ยูถิกปุปฺผิยตฺเถราปทาน
๑๐. ยูถิกปุปผิยเถราปทาน
ประวัติในอดีตชาติของพระยูถิกปุปผิยเถระ
(พระยูถิกปุปผิยเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ตมาลปุปผิยวรรค ยูถิกปุปผิยเถราปทาน (๒๐๐) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๗๔–๒๗๕ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๖๗–๓๖๘
ปทุมุตฺตโร นาม ชิโน อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห
ปวนา นิกฺขมิตฺวาน วิหารํ ยาติ จกฺขุมา.
พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้ควรรับเครื่องบูชา ทรงมีจักษุ เสด็จออกจากป่าใหญ่ ดำเนินไปยังวิหาร
อุโภหตฺเถหิ ปคฺคยฺห ยูถิกํ ปุปฺผมุตฺตมํ
พุทฺธสฺส อภิโรเปสึ <922> เมตฺตจิตฺตสฺส ตาทิโน.
ข้าพเจ้าใช้มือทั้ง ๒ ประคองดอกคัดเค้าชั้นดี บูชาพระพุทธเจ้า ผู้มีพระหทัยประกอบด้วยเมตตา ผู้คงที่
เตน จิตฺตปฺปสาเทน อนุโภตฺวาน สมฺปทา
กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ นูปปชฺชหํ.
ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าเสวยสมบัติแล้ว ไม่ไปเกิดในทุคติเลยตลอด ๑๐๐,๐๐๐ กัป
อิโต ปญฺญาสกปฺเปสุ เอโก อาสิ ชนาธิโป
สมิตนนฺทโน นาม จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.
ในกัปที่ ๕๐ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งพระนามว่าสมิตนันทนะ เป็นใหญ่ในหมู่ชน มีพลานุภาพมาก
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ยูถิกปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.
ยูถิกปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ ทสมํ สมตฺตํ.
ตมาลปุปฺผิยวคฺโค วีสติโม.
ตสฺสุทฺทานํ
ตมาลติณสนฺถาโร ขณฺฑผุลฺลิ อโสกิโย
องฺโกลโก กิสลโย ตินฺทุโก เนลปุปฺผิโย
ติกณฺฑิโก <923> ยูถิโก จ คาถา ปญฺญาส อฏฺฐ จ. <924>
อถ วคฺคุทฺทานํ
ภิกฺขาทายี ปริวาโร เสเรยฺโย โสภิโต ตถา
ฉตฺโต จ พนฺธุชีวี จ สุปาริจริโยปิจ
กุมุโท กุฏโช เจว ตมาลิ ทสโม กโต
ฉ สตานิ จ คาถานิ ฉสฏฺฐิ จ ตตุตฺตริ.
ภิกฺขาวคฺคทสกํ ทุติยสตกํ สมตฺตํ.
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระยูถิกปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้
ยูถิกปุปผิยเถราปทานที่ ๑๐ จบ
ตมาลปุปผิยวรรคที่ ๒๐ จบบริบูรณ์
รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. ตมาลปุปผิยเถราปทาน
๒. ติณสันถารทายกเถราปทาน
๓. ขัณฑผุลลิยเถราปทาน
๔. อโสกปูชกเถราปทาน
๕. อังโกลกเถราปทาน
๖. กิสลยปูชกเถราปทาน
๗. ตินทุกทายกเถราปทาน
๘. คิริเนลมุฏฐิปูชกเถราปทาน
๙. ติกัณฑิปุปผิยเถราปทาน
๑๐. ยูถิกปุปผิยเถราปทาน
และมีคาถา ๕๘ คาถา
อนึ่ง รวมวรรคได้ ๑๐ วรรค คือ
๑. ภิกขทายิวรรค
๒. มหาปริวารวรรค
๓. เสเรยยวรรค
๔. โสภิตวรรค
๕. ฉัตตวรรค
๖. พันธุชีวกวรรค
๗. สุปาริจริยวรรค
๘. กุมุทวรรค
๙. กุฏชปุปผิยวรรค
๑๐. ตมาลปุปผิยวรรค
ท่านทำไว้ใน ๑๐ วรรคนี้มีคาถา ๖๖๖ คาถา
หมวด ๑๐ แห่งวรรคมีภิกขทายิวรรคเป็นต้น จบ
๑๐๐ เรื่อง หมวดที่ ๒ จบบริบูรณ์
จบ ๑๐. ยูถิกปุปผิยเถราปทาน (๒๐๐)