พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ตมาลปุปผิยวรรค
๙. ติกัณฑิปุปผิยเถราปทาน (๑๙๙) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๐๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในตมาลปุปผิยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ตมาลปุปผิยวรรค ติกัณฑิปุปผิยเถราปทาน (๑๙๙) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๖๑–๓๖๒
[๔๕] ในกัปที่ ๒,๓๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง มีพระนามว่าสุเนละ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๔๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระคิริเนลมุฏฐิปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล
จบ คิริเนลมุฏฐิปูชเถราปทานที่ ๘
๙. ติกัณฑิปุปผิยเถราปทาน
บุพประวัติของพระติกัณฑิปุปผิยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกคล้า
(ท่านพระติกัณฑิปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๒๐๑} [๔๗] พระสยัมภูชินเจ้าผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้ใครพระนามว่าสุมังคละ เสด็จ ออกจากป่าใหญ่เข้าไปยังพระนคร[๔๘] พระสัมพุทธเจ้าผู้เป็นมุนีพระองค์นั้นเสด็จเที่ยวบิณฑบาตแล้ว เสด็จออกจากพระนคร ทรงทำภัตภิจเสร็จแล้วประทับอยู่ ในระหว่างป่า[๔๙] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสประคองดอกคล้า ๓ ดอกบูชา แด่พระสยัมภูพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่
[๕๐] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราเอาดอกไม้ใดบูชาพระพุทธเจ้า ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๕๑] ในกัปที่ ๘๖ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระองค์ หนึ่งมีพระนามว่าอปเสสะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๕๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระติกัณฑิปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ ติกัณฑิปุปผิยเถราปทานที่ ๙
๑๐. ยูถิกปุปผิยเถราปทาน
บุพประวัติของพระยูถิกปุปผิยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกคัดเค้า
(ท่านพระยูถิกปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๒๐๒} [๕๓] พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระผู้สมควรรับเครื่องบูชา มีพระจักษุ เสด็จออกจากป่าใหญ่ดำเนินไปยังพระวิหาร[๕๔] เราเอามือทั้งสองประคองดอกคัดเค้าอันสวยงามไปบูชาแด่ พระพุทธเจ้าผู้มีพระหฤทัยเมตตา ผู้คงที่
จบ ๙. ติกัณฑิปุปผิยเถราปทาน (๑๙๙)