พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ฉัตตวรรค
๙. วฏังสกิยเถราปทาน (๑๔๙) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๕๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในฉัตตวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ฉัตตวรรค วฏังสกิยเถราปทาน (๑๔๙) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๐๖–๓๐๗
[๓๙] ปราสาท วอ และรัตนะอันประมาณมิได้ก็บังเกิดแก่เราตาม ปรารถนา นี้เป็นผลแห่งการถวายแผ่นกระดาน[๔๐] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายแผ่นกระดานใดไว้ ด้วย การถวายแผ่นกระดานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่ง การถวายแผ่นกระดาน[๔๑] ในกัปที่ ๕๗ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ พระองค์ มีพระนามว่าภวนิมมิตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๔๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระผลทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ ผลทายกเถราปทานที่ ๘
๙. วฏังสกิยเถราปทาน
บุพประวัติของพระวฏังสกิยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยพวงมาลัย
(ท่านพระวฏังสกิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๕๑} [๔๓] พระสยัมภูผู้ไม่พ่ายแพ้พระนามว่าสุเมธ เมื่อจะทรงพอกพูนวิเวก จึงเสด็จเข้าป่าใหญ่
[๔๔] เราเห็นดอกช้างน้าวกำลังบาน จึงเอามาร้อยเป็นพวงมาลัย บูชาแด่พระพุทธเจ้าผู้นายกของโลกเฉพาะพระพักตร์[๔๕] ในกัปที่ ๓๐,๐๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้า ด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผล แห่งพุทธบูชา[๔๖] ในกัปที่ ๑,๙๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๖ พระองค์ มีพระนามว่านิมมิตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๔๗] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระวฏังสกิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ วฏังสกิยเถราปทานที่ ๙
๑๐. ปัลลังกทายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระปัลลังกทายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายบัลลังก์
(ท่านพระปัลลังกทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๕๒} [๔๘] ก็เราได้ถวายบัลลังก์พร้อมทั้งเพดานและผ้าคลุมอาสนะ แด่ พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสุเมธ พระโลกเชษฐ์ผู้คงที่
จบ ๙. วฏังสกิยเถราปทาน (๑๔๙)