๘. สรณคมนิยเถราปทาน (๒๙๘) เล่ม ๓๒

ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ อโหสึ ลุทฺทโก ตทา

วิปสฺสึ อทฺทสํ พุทฺธํ โลกเชฏฺฐํ นราสภํ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นนายพรานเนื้ออาศัยอยู่ใกล้ภูเขาหิมพานต์ ได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน

อุปาสิตฺวาน สมฺพุทฺธํ เวยฺยาวจฺจมกาสหํ

สรณญฺจ อุปาคญฺฉึ ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน.

เข้าเฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ทำการขวนขวายช่วยเหลือ ได้ถึงพระองค์ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์ ผู้คงที่ว่า เป็นสรณะ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ สรณํ อคญฺฉหํ <1094>

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สรณาย อิทํ ผลํ. <1095>

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถึงพระพุทธเจ้าเป็นสรณะ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสรณะ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สรณคมนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สรณคมนิยตฺเถรสฺส อปทานํ อฏฺฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสรณคมนิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สรณคมนิยเถราปทานที่ ๘ จบ