๑๐. ติวัณฏิปุปผิยเถราปทาน (๑๙๐) เล่ม ๓๒

<894> อภิภุํ เถรํ ปนิชฺฌาม สพฺเพ สงฺคมฺม เต มยํ ๑

เตสํ นิชฺฌายมานานํ ปริฬาโห อชายถ.

พวกข้าพเจ้าทุกคนนั้นมาประชุมกัน เพ่งโทษพระเถระชื่อว่าอภิภู ความเร่าร้อนได้เกิดขึ้นแก่พวกข้าพเจ้า ผู้เพ่งโทษ

สุนนฺโท นาม นาเมน พุทฺธสฺส สาวโก ตทา

ธมฺมทสฺสิสฺส มุนิโน อาคญฺฉิ มม สนฺติเก. <895>

ครั้งนั้น พระเถระมีนามว่าสุนันทะ เป็นสาวกของพระมุนีพุทธเจ้าพระนามว่าธัมมทัสสี มาในสำนักของข้าพเจ้า

เย เม ปฏฺฐจรา อาสุํํ เต เม ปุปฺผํ อหุํํ ตทา

ตาหํ ปุปฺผํ คเหตฺวาน สาวเก อภิโรปยึ.

ครั้งนั้น ชนทั้งหลายที่เป็นคนรับใช้ของข้าพเจ้า ได้ให้ดอกไม้แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้ถือดอกไม้นั้นไปบูชาสาวก

โสหํ กาลงฺกโต ตตฺถ ปุนาปิ อุปปชฺชหํ

อฏฺฐารเส กปฺปสเต วินิปาตํ น คญฺฉหํ.

ข้าพเจ้า ได้สิ้นชีวิตลง ณ ที่นั้นแล้ว ก็กลับมาเกิดอีก ไม่ตกวินิบาตนรกเลยตลอด ๑๑๘ กัป

เตรเสโต กปฺปสเต อฏฺฐาสุํ ธูมเกตุโน

สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๑๑๓ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ ชาติ พระนามว่าธูมเกตุ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ. (๒๒๐๘)

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติวณฺฏิปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ติวณฺฏิปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ ทสมํ สมตฺตํ.

กุฏชปุปฺผิยวคฺโค เอกูนวีสติโม.

ตสฺสุทฺทานํ

กุฏโช พนฺธุชีวี จ โกฏุมฺพริกหตฺถิโย

อิสิมุคฺโค จ โพธิ จ เอกจินฺตี ติกณฺณิโก

เอกจารี ติวณฺฏี จ คาถา ทฺวาสฏฺฐิ <896> กิตฺติตาติ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระติวัณฏิปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ติวัณฏิปุปผิยเถราปทานที่ ๑๐ จบ

กุฏชปุปผิยวรรคที่ ๑๙ จบบริบูรณ์

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. กุฏชปุปผิยเถราปทาน

๒. พันธุชีวกเถราปทาน

๓. โกฏุมพริยเถราปทาน

๔. ปัญจหัตถิยเถราปทาน

๕. อิสิมุคคทายกเถราปทาน

๖. โพธิอุปัฏฐายกเถราปทาน

๗. เอกจินติกเถราปทาน

๘. ติกัณณิปุปผิยเถราปทาน

๙. เอกจาริยเถราปทาน

๑๐. ติวัณฏิปุปผิยเถราปทาน