๗. อุทกทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

๗. อุทกทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระอุทกทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายนํ้าดื่ม

(ท่านพระอุทกทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๗} [๕๑] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสในภิกษุสงฆ์ผู้ยอดเยี่ยมของพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ จึงได้ตักน้ำใส่หม้อนํ้าฉันจนเต็ม(ถวาย)[๕๒] ในเวลาที่เราต้องการนํ้า จะเป็นบนยอดภูเขา ยอดไม้ในอากาศหรือพื้นดิน นํ้าย่อมบังเกิดแก่เราทันที[๕๓] ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายทานใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการถวายทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายน้ำ[๕๔-๕๖] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำ เสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระอุทกทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อุทกทายกเถราปทานที่ ๗

๘. ปุฬินถูปิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระปุฬินถูปิยะเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการก่อสถูปเจดีย์

(ท่านพระปุฬินถูปิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๘} [๕๗] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อยมกะ เราได้ทำอาศรมสร้างบรรณศาลาไว้ที่ภูเขานั้น[๕๘] เราเป็นชฎิลผู้มีตบะกล้ามีนามว่านารทะ มีศิษย์ ๑๔,๐๐๐ คน บำรุงเรา

[๕๙] ครั้งนั้น เราหลบเร้นอยู่ได้คิดอย่างนี้ว่า “มหาชนบูชาเรา เราไม่บูชาอะไร ๆ เลย[๖๐] ผู้ที่จะกล่าวสั่งสอนเราก็ไม่มี ใคร ๆ ที่จะตักเตือนเราก็ไม่มี เราไม่มีอาจารย์และอุปัชฌาย์อยู่ในป่า[๖๑] ศิษย์ผู้ภักดีพึงบำรุงใจครูทั้งคู่ได้ อาจารย์เช่นนั้นของเราไม่มี การอยู่ในป่าจึงไม่มีประโยชน์[๖๒] สิ่งที่ควรบูชาเราควรแสวงหา สิ่งที่ควรเคารพก็ควรแสวงหาเหมือนกัน เราจักชื่อว่าเป็นผู้มีที่พึ่งพำนักอยู่ ใคร ๆ จักไม่ตำหนิเราได้”[๖๓] ในที่ไม่ไกลอาศรมของเรา มีแม่นํ้าซึ่งมีชายหาด มีท่าน้ำราบเรียบ น่ารื่นรมย์ใจ เกลื่อนไปด้วยทรายที่ขาวสะอาด[๖๔] ครั้งนั้น เราได้ไปยังแม่น้ำชื่ออมริกา ตะล่อมเอาทรายมาก่อเป็นเจดีย์ทราย