๖. ฆตมัณฑทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

[๓๔] เราได้เป็นจอมเทพเสวยรัชสมบัติในเทวโลก ๓๓ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗๗ ครั้ง

[๓๕] และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์โดยคณนานับมิได้ เพราะการถวายผ้าครึ่งผืน เราเป็นผู้ไม่มีภัยแต่ที่ไหน เบิกบานอยู่[๓๖] ทุกวันนี้ เราเมื่อปรารถนาก็พึงเอาผ้าเปลือกไม้คลุมแผ่นดินนี้ พร้อมทั้งป่าและภูเขาได้ นี้เป็นผลแห่งการถวายผ้าครึ่งผืน[๓๗] ในภัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายทานใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการถวายทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการ ถวายผ้าครึ่งผืน[๓๘-๔๐] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเรา ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระอุปัฑฒทุสสทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อุปัฑฒทุสสทายกลราปทานที่ ๕

๖. ฆตมัณฑทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระฆตมัณฑทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายกากเปรียง

(ท่านพระฆตมัณฑทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๖} [๔๑] เราเห็นพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงดำริดี ผู้เป็นพระโลกเชษฐ์ ผู้องอาจในหมู่นรชน เสด็จเข้าป่าใหญ่ประชวรด้วยโรคลม

[๔๒] จึงทำจิตให้เลื่อมใสนำกากเปรียงเข้าไปถวาย เพราะกุศลกรรมอันเราได้ทำและสั่งสมไว้ แม่นํ้าชื่อว่าภาคีรสีนี้[๔๓] และมหาสมุทรทั้ง ๔ ย่อมยังเปรียงให้สำเร็จแก่เรา และแผ่นดินอันกว้างใหญ่จะนับประมาณมิได้นี้

[๔๔] ดังจะรู้ความดำริของเรา ย่อมกลายเป็นนํ้าผึ้งและนํ้าตาลกรวด พฤกษชาติที่งอกงามอยู่บนแผ่นดินซึ่งมีอยู่ทั่วทั้งสี่ทิศนี้[๔๕] ดังจะรู้ความดำริของเรา ย่อมกลายเป็นต้นกัลปพฤกษ์ไป เราได้เป็นจอมเทวดาเสวยรัชสมบัติในเทวโลก ๕๐ ครั้ง[๔๖] ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรติ ๕๑ ครั้ง และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์โดยคณนานับมิได้

[๔๗] ในกัปที่ ๙๔ แต่กัทรกัปนี้ เราได้ถวายทานใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการถวายทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายกากเปรียง[๔๘-๕๐] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระฆตมัณฑทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ฆตมัณฑทายกเถราปทานที่ ๖

๗. อุทกทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระอุทกทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายนํ้าดื่ม

(ท่านพระอุทกทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๗} [๕๑] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสในภิกษุสงฆ์ผู้ยอดเยี่ยมของพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ จึงได้ตักน้ำใส่หม้อนํ้าฉันจนเต็ม(ถวาย)[๕๒] ในเวลาที่เราต้องการนํ้า จะเป็นบนยอดภูเขา ยอดไม้ในอากาศหรือพื้นดิน นํ้าย่อมบังเกิดแก่เราทันที[๕๓] ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายทานใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการถวายทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายน้ำ[๕๔-๕๖] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำ เสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระอุทกทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อุทกทายกเถราปทานที่ ๗