๒. เอกปัตตทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

นคเร หํสวติยา กุมฺภกาโร อโหสหํ

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ โอฆติณฺณมนาสวํ ฯ

สุกตํ มตฺติกาปตฺตํ พุทฺธเสฏฺฐสฺสทาสหํ

ปตฺตํ ทตฺวา ภควโต อุชุภูตสฺส ตาทิโน ฯ

ภเว นิพฺพตฺตมาโนหํ โสณฺณถาเล ลภามหํ

รูปิมเย จ โสวณฺเณ ตฏฺฏิเก ๑ จ มณีมเย ฯ

ปาฏิยา ๒ ปริภุญฺชามิ ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ

ยสสาว ๓ ชนานญฺจ อคฺคภูโต ๔ จ โหมหํ ฯ

ยถาปิ ภทฺทเก เขตฺเต วีชํ อปฺปมฺปิ โรปิตํ

สมฺมา ธารํ ปวสฺสนฺเต ๕ ผลํ โตเสติ กสฺสกํ ฯ

ตเถวิทํ ปตฺตทานํ พุทฺธเขตฺตมฺหิ โรปิตํ

ปีติธาเร ปวสฺสนฺเต ผลํ เม ๖ โตสยิสฺสติ ฯ

ยาวตา เขตฺตา วิชฺชนฺติ สงฺฆาปิจ คณาปิจ

พุทฺธเขตฺตสโม นตฺถิ สุขโท ๗ สพฺพปาณินํ ฯ

นโม เต ปุริสาชญฺญ นโม เต ปุริสุตฺตม

เอกปตฺตํ ททิตฺวาน ปตฺโตมฺหิ อจลํ ปทํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปตฺตมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปตฺตทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺตเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกปตฺตทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

เอกปตฺตทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ โป. ยุ. ตฏฺฏเก ฯ ๒ ม. ยุ. ปาติโย ฯ ๓ ม. ยุ. ยสานญจ ธนานญฺจ ฯ

๔ ยุ. ปตฺตภูโต ฯ ๕ ม. ยุ. ปวจฺฉนฺเต ฯ ยุ. สมฺมา ธาเร ปเวจฺฉนฺเต ฯ ๖ ม. มํ ฯ

๗ โป. สุขโท ตตฺถ ปาณินํ ฯ ยุ. สุขทานตฺถปาณินํ ฯ

ข้าพระองค์เป็นช่างหม้ออยู่ในพระนครหงสวดี ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสธุลี มีโอฆะอันข้ามได้แล้ว ไม่มีอาสวะ ข้าพระองค์ได้ถวายบาตรดินที่ทำดีแล้ว แด่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ครั้นถวายบาตรแด่พระผู้มีพระภาคผู้ตรงผู้คงที่แล้ว เมื่อข้าพระองค์เกิดในภพ ย่อมได้ภาชนะทองและจานที่ทำด้วยเงิน ทำด้วยทอง และทำด้วยแก้วมณี ข้าพระองค์บริโภคในถาด นี้เป็นผลแห่งบุญกรรมข้าพระองค์เป็นผู้เลิศกว่าชนทั้งหลายโดยยศ พืชแม้ถึงน้อยแต่หว่านลงในนาดีเมื่อฝนยังท่อธารให้ตกลงทั่วโดยชอบ ผลย่อมยังชาวนาให้ยินดีได้ ฉันใด การถวายบาตรนี้ก็เช่นนั้น ข้าพระองค์ได้หว่านลงในพุทธเขต เมื่อท่อธารคือปีติตกลงอยู่

ผลจักทำข้าพระองค์ให้ยินดีเขต คือ หมู่และคณะมีประมาณเท่าใดที่จะให้ความสุขแก่สรรพสัตว์เสมอด้วยพุทธเขตไม่มีเลย ข้าพระองค์ผู้เป็นบุรุษอาชาไนย ข้าพระองค์ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นอุดมบุรุษ ข้าพระองค์นอบน้อมแด่พระองค์ ข้าพระองค์บรรลุบทอันไม่หวั่นไหวก็เพราะได้ถวายบาตรใบหนึ่ง ในกัปที่ ๙๑ แต่กัปนี้ ข้าพระองค์ได้ถวายบาตรใดในกาลนั้น ด้วยการถวายบาตรนั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายบาตร ข้าพระองค์เผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาข้าพระองค์ได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเอกปัตตทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ เอกปัตตทายกเถราปทาน.