๒. สิริกาฬกัณณิชาดก เล่ม ๒๗

อิตฺถี สิยา รูปวตี สา จ สีลวตี สิยา

ปุริโส ตํ น อิจฺเฉยฺย สทฺทหาสิ มโหสธ.

หญิงที่มีรูปงาม มีกิริยามารยาท

และความประพฤติเรียบร้อย ชายไม่พึงปรารถนาเธอ

ท่านเชื่อไหมล่ะ พ่อมโหสธบัณฑิต

(เสนกบัณฑิตฟังพระดำรัสนั้นแล้ว จึงกราบทูลว่า)

สทฺทหามิ มหาราช ปุริโส ทุพฺภโค สิยา

สิรี จ กาฬกณฺณี จ น สเมนฺติ กุทาจนนฺติ.

สิริกาฬกณฺณิชาตกํ ทุติยํ.

ข้าแต่มหาราช ข้าพระองค์เชื่อ พระเจ้าข้า

ชายนั้นคงเป็นคนต่ำต้อย

เพราะสิริกับกาฬกัณณีเข้ากันไม่ได้เลยไม่ว่าในกาลไหน ๆ

สิริกาฬกัณณิชาดกที่ ๒ จบ