๒. สิริกาฬกัณณิชาดก เล่ม ๒๗

๕. รุหกวรรค

๑. รุหกชาดก (๑๙๑)

ว่าด้วยผู้ลุอำนาจความโกรธ

(พระราชาโพธิสัตว์ตรัสกะรุหกปุโรหิตให้คืนดีกับนางพราหมณีว่า)

{๒๓๑} [๒๓๑] ดูก่อนพ่อรุหกะ สายธนูถึงขาดแล้วก็ยังต่อกันได้อีก ท่านจง คืนดีกับภรรยาเก่าเถิด อย่าลุแก่อำนาจความโกรธเลย(รุหกปุโรหิตกราบทูลว่า)

{๒๓๒} [๒๓๒] เมื่อสายป่านยังมีอยู่ ช่างทำก็ยังมีอยู่ ข้าพระบาทจักทำสายธนูอื่นใหม่ พอกันที่ <*> สำหรับสายธนูเก่า

๒. สิริกาฬกัณณิชาดก (๑๙๒)

ว่าด้วยสิริกับกาฬกัณณี

(พระราชาตรัสถามมโหสธบัณฑิตว่า)

{๒๓๓} [๒๓๓] หญิงที่มีรูปงาม ทั้งมีศีลาจารวัตรดี แต่ผู้ชายกลับไม่ต้องการนาง ท่านเชื่อไหม มโหสธ(มโหสถ <*> บัณฑิตกราบทูลว่า)

{๒๓๔} [๒๓๔] ขอเดชะพระมหาราชเจ้า ข้าพระบาทเชื่อ ผู้ชายคนนั้นคงเป็นคนอับโชคสิริกับกาฬกัณณีย่อมไม่เหมาะสมกันไม่ว่าในกาลไหน ๆ

๓. จุลลปทุมชาดก (๑๙๓)

ว่าด้วยการลงโทษหญิงชายที่เป็นชู้กัน

(ปทุมกุมารโพธิสัตว์ได้ฟังคำของชายาผู้ชั่วช้า จึงตรัสว่า)

{๒๓๕} [๒๓๕] หญิงคนนี้แหละคือหญิงคนนั้น ถึงเราก็คือบุรุษคนนั้นไม่ใช่คนอื่น บุรุษแขนด้วนคนนี้แหละที่หญิงคนนี้อ้างว่าเป็นผัวของนาง มาตั้งแต่เป็นเด็ก หาใช่คนอื่นไม่ ขึ้นชื่อว่าหญิงทั้งหลายควรถูก ฆ่าเสียทั้งหมด ความสัตย์ไม่มีในหญิงทั้งหลาย{๒๓๖} [๒๓๖] ท่านทั้งหลายจงฆ่าบุรุษผู้ชั่วช้า หยาบคาย ราวกับซากผี ผู้เป็นชู้กับภรรยาผู้อื่นเสียด้วยสากจงตัดหูและจมูกของหญิง ผู้ปรนนิบัติผัวชั่วคนนี้ทั้งเป็นเถิด

๔. มณิโจรชาดก (๑๙๔)

ว่าด้วยพระโพธิสัตว์ถูกจับข้อหาว่าลักแก้วมณี

(นางสุชาดาเห็นคฤหบดีโพธิสัตว์ผู้เป็นสามีถูกเฆี่ยน จึงนึกถึงคุณแห่ง ศีลของตนแล้วกล่าวว่า)

{๒๓๗} [๒๓๗] เทวดาทั้งหลาย คงจะไม่มีอยู่ในโลกนี้เป็นแน่ หรือเมื่อกิจเห็น ปานนี้เกิดขึ้นคงพากันไปค้างแรมเสียเป็นแน่ หรือสมณ พราหมณ์ทั้งหลายที่ชาวโลกสมมติว่าเป็นผู้รักษาโลกคงไม่มีอยู่ ในโลกนี้เป็นแน่เมื่อผู้ทุศีลทั้งหลายทำกรรมอันหยาบช้าอยู่ บุคคลผู้ห้ามปรามก็คงไม่มีอยู่เช่นกัน