๓. จุลลปทุมชาดก เล่ม ๒๗

อยเมว สา อหมปิ โส อนญฺโญ

อยเมว โส หตฺถจฺฉินฺโน อนญฺโญ

ยมาห โกมารปตี มมนฺติ

วชฺฌิตฺถิโย นตฺถิ อิตฺถีสุ สจฺจํ.

หญิงคนนี้แหละคือหญิงคนนั้น

แม้เราก็คือชายคนนั้น หาใช่คนอื่นไม่

ชายคนที่หญิงนี้อ้างว่าเป็นสามีของนางตั้งแต่ยังเป็นกุมารี

ก็คือชายที่ถูกตัดมือตัดเท้าคนนี้แหละ หาใช่คนอื่นไม่

ขึ้นชื่อว่าหญิงควรฆ่าทั้งนั้น สัจจะไม่มีในหญิงทั้งหลาย

อิมญฺจ ชมฺมํ มุสเลน หนฺตฺวา

ลุทฺทํ ฉวํ ปรทารูปเสวึ

อิมิสฺสา จ นํ ปาปปติพฺพตาย

ชีวนฺติยา ฉินฺทถ กณฺณนาสนฺติ.

พวกท่านจงตีชายชั่วช้า หยาบคาย คล้ายซากศพ

มักเป็นชู้กับภรรยาคนอื่นคนนี้เสียด้วยสาก

จงตัดใบหูและจมูกของหญิงผู้ปรนนิบัติสามี

ที่ชั่วช้านั้นคนนี้เสียยังเป็น ๆ เถิด

จูฬปทุมชาดกที่ ๓ จบ