๒. กุกกุรชาดก เล่ม ๒๗

เย กุกฺกุรา ราชกุลสฺมิ วฑฺฒา

โกเลยฺยกา วณฺณพลูปปนฺนา

เตเม น วชฺฌา มยมสฺม วชฺฌา

นายํ สฆจฺจา ทุพฺพลฆาติกายนฺติ.

กุกฺกุรชาตกํ ทุติยํ.

พวกลูกสุนัขที่เขาเลี้ยงจนเจริญเติบโตแล้วในราชตระกูล

เป็นสัตว์มีตระกูล สมบูรณ์ด้วยสีสันและกำลัง กลับไม่ถูกฆ่า

พวกเราซิกลับถูกฆ่า นี้ชื่อว่าการฆ่าที่แปลก

ชื่อว่าเป็นการฆ่าผู้ที่มีกำลังอ่อนแอ

กุกกุรชาดกที่ ๒ จบ