พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กกัณฏกวรรค
๒. สิคาลชาดก เล่ม ๒๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในกกัณฏกวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๑๔๒. สิงฺคาลชาตก (๒)
๒. สิงคาลชาดก (๑๔๒)
ว่าด้วยสุนัขจิ้งจอกโพธิสัตว์
(สุนัขจิ้งจอกโพธิสัตว์กล่าวติเตียนนักเลงว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กกัณฏกวรรค สิคาลชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๓๕–๓๕ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๕๘–๕๘
เอตํ หิ เต ทุราชานํ ยํ เสสิ มตสายิตํ (๑)
ยสฺส เต กฑฺฒมานสฺส หตฺถา ทณฺโฑ น มุจฺจตีติ.
สิงฺคาลชาตกํ ทุติยํ.
- ๑ฉ.ม. มตสายิกํ
เหตุที่ท่านนอนลวงเหมือนคนตายนั้นรู้ได้ยาก
ไม้พลองของท่านเมื่อข้าพเจ้าคาบที่ปลายลากมาก็ไม่หลุดจากมือ
สิงคาลชาดกที่ ๒ จบ
จบ ๒. สิคาลชาดก