๗. อัตถสันทัสสกเถราปทาน (๑๓๗) เล่ม ๓๒

วิสาลมาเฬ อาสีโน อทฺทสํ โลกนายกํ

ขีณาสวํ พลปฺปตฺตํ ภิกฺขุสํฆปุรกฺขตํ.

ข้าพเจ้านั่งอยู่ในโรงกว้างใหญ่ ได้เห็นพระผู้มีพระภาคทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก สิ้นอาสวะแล้ว บรรลุพลธรรม มีหมู่ภิกษุห้อมล้อม

สตสหสฺสา เตวิชฺชา ฉฬภิญฺญา มหิทฺธิกา

ปริวาเรนฺติ สมฺพุทฺธํ โก ทิสฺวา นปฺปสีทติ.

ภิกษุสงฆ์ประมาณ ๑๐๐,๐๐๐ รูป บรรลุวิชชา ๓ ได้อภิญญา ๖ มีฤทธิ์มาก แวดล้อมพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ใครเล่าเห็นแล้วจะไม่เลื่อมใส

ญาเณ อุปนิธา ยสฺส น วิชฺชติ สเทวเก

อนนฺตญาณํ สมฺพุทฺธํ โก ทิสฺวา นปฺปสีทติ.

การเปรียบเทียบในพระญาณ ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ใด ไม่มีในโลกพร้อมทั้งเทวโลก พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น ผู้มีพระญาณไม่สิ้นสุด ใครเล่าเห็นแล้วจะไม่เลื่อมใส

ธมฺมกายญฺจ ทีเปนฺตํ เกวลํ รตนากรํ

วิโกเปตุํ <783> น สกฺโกนฺติ โก ทิสฺวา นปฺปสีทติ.

อนึ่ง พระพุทธเจ้า ผู้ทรงแสดงธรรมกาย ซึ่งเป็นบ่อเกิดแห่งรัตนะทั้งสิ้น ชนทั้งหลายไม่สามารถจะให้กำเริบได้ ใครเล่าเห็นแล้วจะไม่เลื่อมใส

อิมาหิ ตีหิ คาถาหิ นารโท ปุรคจฺฉิโล <784>

ปทุมุตฺตรํ ถวิตฺวาน สมฺพุทฺธํ อปราชิตํ.

นารทพราหมณ์นั้น ชมเชยพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระนามว่าปทุมุตตระ ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้ ด้วย ๓ คาถาเหล่านี้แล้ว ได้เดินไปข้างหน้า

เตน จิตฺตปฺปสาเทน พุทฺธสนฺถวเนน จ

กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ นุปปชฺชหํ.

ด้วยจิตที่เลื่อมใสและด้วยการชมเชยพระพุทธเจ้านั้น ข้าพเจ้าจึงไม่ไปเกิดในทุคติเลย ตลอด ๑๐๐,๐๐๐ กัป

อิโต ตึเส กปฺปสเต สุมิตฺโต นาม ขตฺติโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๑๓๐ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่าสุมิตตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อตฺถสนฺทสฺสโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

อตฺถสนฺทสฺสกตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอัตถสันทัสสกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

อัตถสันทัสสกเถราปทานที่ ๗ จบ