๓. ปาฏิหิรสัญญกเถราปทาน เล่ม ๓๓

เราเข้าถึงกำเนิดใด คือ เทวดาหรือมนุษย์

แม้เรายังอยู่ในครรภ์ของมารดา กลองก็ประคม

อยู่ตลอดเวลา

เพราะอุปัฏฐากพระสัมพุทธเจ้า เราได้

เสวยสมบัติแล้ว เป็นผู้บรรลุบทอันไม่หวั่นไหว

เป็นบทอันเกษมไม่มีมลทิน ไม่ตาย

ในกัปที่ ๙๑ แต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใด

ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้นเราไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน

ของพระพุทธเจ้า เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเอกสังขิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบเอกสังขิยเถราปทาน

ปาฏิหิรสัญญกเถราปทานที่ ๓ (๔๓๓)

ว่าด้วยผลแห่งความเลื่อมใสในปาฏิหาริย์

[๒๓] ครั้งนั้น พระพิชิตมารผู้สมควร

รับเครื่องบูชาพระนามว่าปทุมุตตระ ได้เสด็จเข้า

ไปยังพระนคร พร้อมทั้งภิกษุสงฆ์ผู้มีอินทรีย์อัน

สำรวมแล้ว แสนรูป ขณะนั้นได้มีเสียงสนั่นก้อง

ไพเราะรับเสด็จพระพุทธเจ้าผู้สงบระงับ คงที่ ซึ่งกำลังเสด็จเข้าพระนครโดยทางรถ

ด้วยพุทธานุภาพ พิณที่ไม่ถูกทำเพลง

ไม่ถูกเคาะ ก็บรรเลงขึ้นได้เอง ในเมื่อพระพุทธ-

เจ้าเสด็จเข้าบุรี

เรานมัสการพระพุทธเจ้าผุ้ประเสริฐสุด

พระนามว่าปทุมุตตระ ผู้เป็นพระมหามุนี และเห็น

ปาฏิหาริย์แล้ว ได้ยังจิตให้เลื่อมใสในปาฏิหาริย์นั้น

โอ พระพุทธเจ้า โอ พระธรรม โอ

สมบัติแห่งพระศาสดาของเรา ดนตรีถึงไม่มี

เจตนาถึงยังบรรเลงได้เองเทียว

ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราได้สัญญาใด

ในกาลนั้น ด้วยการได้สัญญานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย

เลย นี้เป็นผลแห่งสัญญาในพระพุทะเจ้า

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน

ของพระพุทธเจ้า เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระปาฏิหิรสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล .

จบปาฏิหิรสัญญกเถราปทาน

ญาณัตถวิกเถราปทานที่ ๔ (๔๓๔)

ว่าด้วยผลแห่งการสดุดีพระพุทธเจ้า

[๒๔] เราได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้สูงสุด

กว่าสัตว์ ผู้รุ่งเรืองเหมือนต้นกรณิการ์ โชติช่วง

ดังดวงประทีป ไพโรจน์ดุจทองคำ

เราวางคนโทน้ำ ผ้าเปลือกไม้กรอง

ธมกรก ทำหนังเสือเฉวียงบ่า แล้วกล่าวสดุดีพระ-พุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดว่า

ข้าแต่พระมุนี พระองค์ทรงขจัดความ

มืดมิด ซึ่งอากูลไปด้วยข่ายคือโมหะ ทรงแสดง

แสงสว่าง คือ พระญาณแล้วเสด็จข้ามไป

พระองค์ได้ยกโลกนี้ขึ้นแล้ว สิ่งที่ยอด

เยี่ยมซึ่งมีอยู่ทั้งหมด จะเปรียบปานกับพระญาณ

เป็นประมาณเครื่องไปจากโลกของพระองค์ไม่มี

ด้วยพระญาณนั้น โลกจึงขนานนาม

พระองค์ว่าสัพพัญญู สัพพัญญู ข้าพระองค์ขอ

ถวายบังคมพระองค์ผู้มีความเพียรใหญ่ ทรงทราบธรรมทั้งปวง ไม่มีอาสวะ

ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราได้สดุดีพระ

พุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ด้วยการสดุดีนั้น เราไม่

รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสดุดีพระญาณ