พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · อุมมาปุปผิยวรรค
๓. หาสชนกเถราปทาน (๓๒๓) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๒๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในอุมมาปุปผิยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน อุมมาปุปผิยวรรค หาสชนกเถราปทาน (๓๒๓) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๔๙๗–๔๙๘
๓. หาสชนกเถราปทาน
บุพประวัติของพระหาสชนกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งสัญญาในพระพุทธเจ้า
(ท่านพระหาสชนกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๓๒๕} [๑๓] เราได้เห็นผ้าบังสุกุลของพระศาสดา ที่ห้อยอยู่บนยอดไม้ จึง ประนมมือไหว้แล้วเปล่งวาจาออกมา[๑๔] ความยินดีเกิดขึ้นแก่เราเพราะได้เห็นแต่ไกล เราประนมมือ แล้วทำจิตให้เลื่อมใสโดยยิ่ง
[๑๕] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้สัญญาใดในกาลนั้น ด้วยสัญญานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัญญา ในพระพุทธเจ้า[๑๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระหาสชนกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ หาสชนกเถราปทานที่ ๓
๔. ยัญญสามิกเถราปทาน
บุพประวัติของพระยัญญสามิกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งสัญญาในพระพุทธเจ้า
(ท่านพระยัญญสามิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๓๒๖} [๑๗] เรามีอายุได้ ๗ ขวบแต่กำเนิดก็เป็นผู้รู้จบมนต์ ได้ดำรงวงศ์สกุล เราตระเตรียมพิธีบูชายัญ
[๑๘] ในกาลนั้น เราจะฆ่าปศุสัตว์ ๘๔,๐๐๐ ตัว และให้ผูกเข้าไว้ ที่หลักไม้แก่น ตระเตรียมเพื่อประโยชน์แก่ยัญ[๑๙] พระสิทธัตถสัมพุทธเจ้าผู้ทรงมีพระรัศมีเปล่งปลั่งดังถ่านไม้ตะเคียน เหมือนปากเบ้าที่ถูกไฟกระทบ เหมือนดวงอาทิตย์ กำลังอุทัยขึ้น เหมือนดวงจันทร์ในวันเพ็ญ[๒๐] พระสิทธัตถสัมพุทธเจ้าผู้ให้สำเร็จประโยชน์ทั้งปวง ผู้ทรงมี ประโยชน์เกื้อกูลที่ไตรโลกบูชาแล้ว เสด็จเข้ามาหาแล้วได้ตรัส พระดำรัสนี้ว่า[๒๑] “ดูก่อนกุมาร ความไม่เบียดเบียนสัตว์ทั้งปวง การงดเว้นจาก ความเป็นขโมย จากการประพฤตินอกใจ และจากการดื่มนํ้าเมา[๒๒] ความยินดีในการประพฤติสมํ่าเสมอ พาหุสัจจะ และความเป็นผู้กตัญญ เราชอบใจ ธรรมเหล่านี้บัณฑิตพึงสรรเสริญ ทั้งในปัจจุบันและอนาคต[๒๓] ท่านเจริญธรรมเหล่านี้ ยินดีในความเกื้อกุลแก่สัตว์ทั้งปวง ทำจิตให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าแล้ว จงเจริญมรรคอันสูงสุด”
จบ ๓. หาสชนกเถราปทาน (๓๒๓)