พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · อาลัมพนทายกวรรค
๑๐. เอกวันทนิยเถราปทาน (๒๓๐) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๓๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในอาลัมพนทายกวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๑๐. เอกวนฺทนิยตฺเถราปทาน
๑๐. เอกวันทนิยเถราปทาน
ประวัติในอดีตชาติของพระเอกวันทนิยเถระ
(พระเอกวันทนิยเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน อาลัมพนทายกวรรค เอกวันทนิยเถราปทาน (๒๓๐) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๙๖–๒๙๖ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๙๗–๓๙๘
อุสภํ ปวรํ วีรํ เวสฺสภุํ วิชิตาวินํ
ปสนฺนจิตฺโต สุมโน พุทฺธเสฏฺฐํ อวนฺทหํ.
ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้ไหว้พระพุทธเจ้า ผู้ประเสริฐที่สุดพระนามว่าเวสสภู ผู้องอาจ สามารถ มีความเพียร ทรงชำนะวิเศษ
เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา
ทุคฺคตึ นาภิชานามิ วนฺทนาย อิทํ ผลํ.
ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น
จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายอภิวาท
จตุวีสติ กปฺปมฺหิ วิกตานนฺทนามโก
สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.
ในกัปที่ ๒๔ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่าวิกตานันทะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ. (๒๔๑๙)
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกวนฺทนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.
เอกวนฺทนิยตฺเถรสฺส อปทานํ ทสมํ สมตฺตํ.
อาลมฺพณทายกวคฺโค เตวีสติโม.
ตสฺสุทฺทานํ
อาลมฺพณญฺจ อชินํ มํสทารกฺขทายโก
อพฺยาธิ วกุลํ โสณฺณํ มิญฺชํ อาเวฬวนฺทนํ
ปญฺจปญฺญาส คาถาโย คณิตา อตฺถทสฺสิภิ. <981>
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระเอกวันทนิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้
เอกวันทนิยเถราปทานที่ ๑๐ จบ
อาลัมพนทายกวรรคที่ ๒๓ จบบริบูรณ์
รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. อาลัมพนทายกเถราปทาน
๒. อชินทายกเถราปทาน
๓. ทเวรัตนิยเถราปทาน
๔. อารักขทายกเถราปทาน
๕. อัพยาธิกเถราปทาน
๖. วกุลปุปผิยเถราปทาน
๗. โสวัณณวฏังสกิยเถราปทาน
๘. มิญชวฏังสกิยเถราปทาน
๙. สุกตาเวฬิยเถราปทาน
๑๐. เอกวันทนิยเถราปทาน
จบ ๑๐. เอกวันทนิยเถราปทาน (๒๓๐)