๓. เทวรัตนิยเถราปทาน (๒๒๓) เล่ม ๓๒

มิคลุทฺโท ปุเร อาสึ อรญฺเญ กานเน อหํ

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ อาหุตีนํ ปฏิคฺคหํ.

เมื่อก่อน ข้าพเจ้าเป็นนายพรานเนื้อ ได้เห็นพระพุทธเจ้า ผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส ผู้สมควรรับเครื่องบูชา ในป่าดงทึบ

มํสเปสิ มยา ทินฺนา วิปสฺสิสฺส มเหสิโน

สเทวกสฺมึ โลกสฺมึ อิสฺสรํ การยามหํ.

ข้าพเจ้าจึงถวายชิ้นเนื้อแด่พระพุทธเจ้า พระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ข้าพเจ้าได้เสวยอิสริยยศในโลก(นี้) พร้อมทั้งเทวโลก

อิมินา มํสทาเนน รตนํ นิพฺพตฺตเต มม

ทุเวเม รตนา โลเก ทิฏฺฐธมฺมสฺส ปตฺติยา.

ด้วยผลแห่งการถวายเนื้อนี้ รัตนะจึงบังเกิดแก่ข้าพเจ้า รัตนะ ๒ ประการในโลกเกิดแก่ข้าพเจ้า เพื่อบรรลุธรรมในปัจจุบัน

เตหํ สพฺเพ อติโภมิ <967> มํสทานสฺส ปตฺติยา. <968>

คตฺตญฺจ มุทุกํ มยฺหํ ปญฺญา นิปุณเวทินี.

เพราะผลแห่งการถวายเนื้อ ข้าพเจ้าเสวยรัตนะทั้งหมดนั้น คือตัวของข้าพเจ้าอ่อนนุ่มและปัญญาของข้าพเจ้าก็ละเอียดลึกซึ้ง

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ มํสมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ มํสทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายเนื้อไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายเนื้อ

อิโต จตุตฺถเก กปฺเป เอโก อาสึ ชนาธิโป

มหาโรหิตนาโม โส จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๔ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่ง มีพระนามว่ามหาโรหิต เป็นใหญ่ในหมู่ชน มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เทฺวรตนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

เทฺวรตนิยตฺเถรสฺส อปทานํ ตติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระทเวรตนิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ทเวรตนิยเถราปทานที่ ๓ จบ