๑. อารักขทายกเถราปทาน (๓๑๑) เล่ม ๓๒

ธมฺมทสฺสิสฺส มุนิโน วติ การาปิตา มยา

อารกฺโข จ มยา ทินฺโน ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน.

ข้าพเจ้าให้สร้างรั้ว และได้ถวายอารักขา แด่พระมุนีพระนามว่าธัมมทัสสี ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์ ผู้คงที่

อฏฺฐารเส กปฺปสเต ยํ กมฺมมกรึ ตทา

เตน กมฺมวิเสเสน ปตฺโต เม อาสวกฺขโย.

ในกัปที่ ๑๑๘ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงได้บรรลุความสิ้นอาสวะ เพราะผลกรรมวิเศษนั้น

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อารกฺขทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

อารกฺขทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอารักขทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

อารักขทายกเถราปทานที่ ๑ จบ