๕. ปุปผาสนทายกเถราปทาน (๓๑๕) เล่ม ๓๒

สุวณฺณวณฺณํ สมฺพุทฺธํ สตรํสึว <1121> ภาณุมํ

อวิทูเรน คจฺฉนฺตํ สิทฺธตฺถํ อปราชิตํ.

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้ ผู้มีพระฉวีวรรณดังทองคำ มีพระรัศมีรุ่งเรืองดังดวงอาทิตย์ เสด็จดำเนินอยู่ในที่ไม่ไกล

ตสฺส ปจฺจุคฺคมิตฺวาน ปเวเสตฺวาน อสฺสมํ

ปุปฺผาสนํ มยา ทินฺนํ วิปฺปสนฺเนน เจตสา.

ข้าพเจ้ามีจิตผ่องใสต้อนรับพระองค์แล้ว ทูลนิมนต์เสด็จเข้ามายังอาศรมแล้ว ได้ถวายอาสนะดอกไม้

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน เวทชาโต ตทา อหํ

พุทฺเธ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา กมฺมนฺตํ ปริณามยึ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าประนมมือแล้ว เกิดความปลื้มใจ ทำจิตให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้า น้อมนึกถึงกรรมนั้นด้วยความปรารถนาว่า

ยํ เม อตฺถิ กตํ ปุญฺญํ สยมฺภุมฺหปราชิเต

สพฺเพน เตน กุสเลน วิมโล โหมิ สาสเน.

บุญกุศลใด ที่ข้าพเจ้าได้ทำไว้ในพระสยัมภู ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้ ด้วยบุญกุศลทั้งปวงนั้น ขอข้าพเจ้าจงเป็นผู้ปราศจากมลทินในศาสนาเถิด

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ปุปฺผาสนมทํ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุปฺผาสนสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายอาสนะดอกไม้ไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายอาสนะดอกไม้

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุปฺผาสนทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปุปฺผาสนทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ปญฺจมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปุปผาสนทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการ ฉะนี้

ปุปผาสนทายกเถราปทานที่ ๕ จบ