๓. สัจจสัญญกเถราปทาน (๒๑๓) เล่ม ๓๒

เวสฺสภู นาม ภควา <948> ภิกฺขุสํเฆปุรกฺขโต

เทเสติ อริยสจฺจานิ นิพฺพาเปนฺโต มหาชนํ.

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าเวสสภู มีหมู่ภิกษุแวดล้อม ทรงแสดงอริยสัจช่วยมหาชนให้สงบเย็น

ปรมการุญฺญปตฺโตมฺหิ สมิตึ อคมาสหํ

โสหํ นิสินฺนโก สนฺโต ธมฺมํ อสฺโสสิ สตฺถุโน.

ข้าพเจ้าถึงความเป็นคนน่าสงสารอย่างยิ่ง ได้ไปสู่ที่ประชุม นั่งฟังธรรมของพระศาสดา

ตสฺสาหํ ธมฺมํ สุตฺวาน เทวโลกํ อคจฺฉหํ

ตึส กปฺปานิ เทเวสุ อวสึ ตตฺถหํ ปุเร.

ข้าพเจ้าครั้นฟังธรรมของพระศาสดานั้นแล้ว (ตายแล้ว)ได้ไปเกิดยังเทวโลก อยู่ในเทพบุรีนั้นตลอด ๓๐ กัป

เอกตึเส อิโต กปฺเป ยํ สญฺญมลภึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สจฺจสญฺญายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ความทรงจำไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัจจสัญญา(การได้ความทรงจำในสัจจะ)

ฉพฺพีสมฺหิ อิโต กปฺเป เอโก อาสึ ชนาธิโป

เอกผุสฺสิตนาโมว จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๒๖ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่ง มีพระนามว่าเอกผุสสิตะ ทรงเป็นใหญ่ในหมู่ชน มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สจฺจสญฺญโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สจฺจสญฺญกตฺเถรสฺส อปทานํ ตติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสัจจสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สัจจสัญญกเถราปทานที่ ๓ จบ