พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · สุธาวรรค
๔. สูจิทายกเถราปทานที่ ๔ (๙๔) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๙๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในสุธาวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน สุธาวรรค สูจิทายกเถราปทานที่ ๔ (๙๔) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๓๐–๒๓๑
[๑๗] ในกัปที่ ๕๑ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิหลายพระองค์ มีพระนามว่าสมันตาโอทนะ ผู้เป็นกษัตริย์จอมชน[๑๘] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอัฑฒเจลกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ อัฑฒเจลกเถราปทานที่ ๓
๔. สูจิทายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระสูจิทายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายเข็ม
(ท่านพระสูจิทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๙๖} [๑๙] เมื่อก่อนเราเป็นช่างทองอยู่ในพระนครพันธุมะอันประเสริฐสุด เราได้ถวายเข็มแด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสีผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่[๒๐] ญาณของเราเสมอด้วยวิเชียรอันเลิศ เป็นเช่นนั้นเพราะกรรม เราเป็นผู้ปราศจากราคะ พ้นวิเศษแล้ว บรรลุถึงธรรมเป็นที่สิ้นอาสวะแล้ว[๒๑] ภพทั้งปวงทั้งที่เป็นอดีต ปัจจุบัน และอนาคต เราเฟ้นภพทั้งปวงได้ด้วยญาณ นี้เป็นผลแห่งการถวายเข็ม
[๒๒] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ พระองค์ มีพระนามว่าวชิราสมะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๒๓] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสูจิทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ สูจิทายกเถราปทานที่ ๔
๕. คันธมาลิยเถราปทาน
บุพประวัติของพระคันธมาลิยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายสถูปไม้หอม
(ท่านพระคันธมาลิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๙๗} [๒๔] เราได้ทำสถูปไม้หอมปิดคลุมด้วยดอกมะลิ ทำให้สมควรแด่พระพุทธเจ้า แล้วถวายแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ[๒๕] เราได้ถวายบังคมพระพุทธเจ้าผู้เป็นอัครนายกของโลกเช่นกับ ทองคำอันมีค่า ผู้รุ่งเรืองดังอุบลเขียว รุ่งเรืองดังกองไฟ[๒๖] ผู้ประเสริฐดังพญาเสือโคร่งผู้องอาจ ดังพญาไกรสรผู้มีสกุลดี ผู้เลิศกว่าสมณะทั้งหลาย ประทับนั่งมีหมู่ภิกษุห้อมล้อม
จบ ๔. สูจิทายกเถราปทานที่ ๔ (๙๔)