๒. ยวกลาปิยเถราปทาน (๓๕๒) เล่ม ๓๒

๒. ยวกลาปิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระยวกลาปิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการลาดกำข้าว

(ท่านพระยวกลาปิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๕๔} [๖] ในกาลนั้น เราเป็นคนเกี่ยวข้าวอยู่ในนครอรุณวดี ได้พบ พระสัมพุทธเจ้าที่หนทางจึงลาดกำข้าวถวาย[๗] พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขีผู้ทรงอนุเคราะห์ ทรงมีพระกรุณา เป็นอัครนายกของโลก ทรงทราบความดำริของเราจึงประทับ นั่งบนเครื่องลาดกำข้าว[๘] เราเห็นพระองค์ผู้ปราศจากมลทิน ผู้เพ่งพินิจมาก ผู้แนะนำดี เกิดความปราโมทย์แล้วได้ทำกาลกิริยา ณ ที่นั้น[๙] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการลาดกำข้าว[๑๐] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระยวกลาปิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ยวกลาปิยเถราปทานที่ ๒

๓. กิงสุกปูชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระกิงสุกปูชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการเห็นดอกทองกวาวแล้วนึกบูชา

(ท่านพระกิงสุกปูชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๕๕} [๑๑] เราได้เห็นต้นทองกวาวกำลังออกดอกบาน จึงประนมมือน้อม ระลึกถึงพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ ได้บูชาในอากาศ[๑๒] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๑๓] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระกิงสุกปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ กิงสุกปูชกเถราปทานที่ ๓