พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน · วิเภทกิวรรค
๙. เวทิยการกเถราปทาน เล่ม ๓๓
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในวิเภทกิวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน วิเภทกิวรรค เวทิยการกเถราปทาน (ฉบับหลวง เล่ม ๓๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๓)
ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่
ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๗๒ หน้า ๗๕–๗๖
เวทิยการกเถราปทานที่ ๙ (๔๔๙)
ว่าด้วยผลแห่งการถวายไพรที
[๓๙] เราได้สร้างไพรทีอย่างสวยงาม
ไว้ที่โพธิพฤกษ์ของพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ซึ่งเป็นไม้สูงสุดกว่าไม้ทั้งหลาย แล้วยังจิตของตนให้เลื่อมใส
เครื่องใช้สอยหลายชนิดเลิศโอฬาร ทั้งที่
ทำเสร็จและยังทำไม่เสร็จ ตกลงมาจากอากาศ
นี้เป็นผลแห่งไพรที
ในสงความที่สองฝ่ายประชิดกัน อันน่า
กลัว เมื่อเราเข้าไป ก็ไม่พบสิ่งที่น่าขลาดกลัว
เลย นี้เป็นผลแห่งไพรที
วิมานอันงดงามและที่นอนอันล้นค่า เกิด
ขึ้นดังจะรู้ความดำริของเรา นี้เป็นผลแห่งไพรที
ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราได้ทำไพรทีใด
ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งไพรที
เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน
ของพระพุทธเจ้า เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.
ทราบว่า ท่านพระเวทิยการกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.
จบเวทิยการกเถราปทาน
โพธิฆรการกเถราปทานที่ ๑๐ (๔๕๐)
ว่าด้วยผลแห่งการสร้างเรือนไม้โพธิ์
[๔๐] เรามีจิตเลื่อมใสมีใจโสมนัส ได้ใช้คนทำเรือนไม้โพธิ์ของพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เป็นใหญ่กว่าสัตว์ผู้คงที่ พระนามว่าสิทธัตถะ
เราเข้าถึงสวรรค์ชั้นดุสิต อยู่ในเรือนแก้วหนาว ร้อน หรือลม มิได้ถูกต้องตัวเราเลย
ในกัปที่ ๖๔ แต่กัปนี้ เราได้เป็นพระเจ้า
จักรพรรดิ วิสสุกรรมเทพบุตรได้เนรมิตนครชื่อ
กาสิกะ ยาว ๑๐โยชน์ กว้าง ๘ โยชน์ให้เรา ใน
นครนั้นไม่มีไม้ เครือเถา และดินเหนียวเลย
วิสสุกรรมเทพบุตรเนรมิตปราสาทชื่อ
มงคล ยาวโยชน์หนึ่ง กว้างครึ่งโยชน์ ให้เรา
เสาปราสาท ๘๔,๐๐๐ ต้น ล้วนเป็นทองคำ
พื้นสำเร็จด้วยแก้วมณี หลังคาเป็นเงิน
เรือนสำเร็จด้วยทองนี้ เราได้อยู่ครอบ
ครองมาแล้ว นี้เป็นผลแห่งการให้เรือนเป็นทาน
เราได้เสวยผลทั้งปวงนั้น ในภพทั้งที่เป็น
ของเทวดาและมนุษย์ วันนี้เราบรรลุนิพพานอัน
เป็นบทสงบระงับ ไม่มีบทใดจะยิ่งกว่า
จบ ๙. เวทิยการกเถราปทาน