๖. อัมพาฏกิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

สุปุปฺผิตํ สาลวนํ โอคฺคยฺห เวสฺสภู มุนิ

นิสีทิ คิริทุคฺเคสุ อภิชาโตว เกสรี ฯ

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน อมฺพาฏกมปูชยึ

ปุญฺญกฺเขตฺตํ มหาวีรํ ๑ ปสนฺโน เสหิ ปาณิภิ ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อมฺพาฏกิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

อิมฺพาฏกิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. อุตฺตริปุปฺผิยตฺเถร... ฯ ยุ. อุตุฬฺหิปุปฺผิยตฺเถร... ฯ

๒ ม. อุตฺตริมาลํ ฯ ยุ. อุตุฬฺหิมาลํ ฯ ๓ ยุ. ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ ฯ

พระมุนีพระนามว่าเวสสภูผู้อภิชาติ เสด็จเข้าไปสู่ป่ารังซึ่งมีดอกบานสะพรั่ง ประทับอยู่ที่ซอกเขา เหมือนไกรสรสีหราช ฉะนั้น เรามีจิตผ่องใสโสมนัส เลื่อมใส ได้เอาดอกมะกอกบูชาพระมหาวีรเจ้าผู้เป็นบุญเขตด้วยมือทั้งสองของตน ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้เอาดอกไม้บูชาใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระอัมพาฏกิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ อัมพาฏกิยเถราปทาน.