arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน · วิเภทกิวรรค

๕. อุมมาปุปผิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในวิเภทกิวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน วิเภทกิวรรค อุมมาปุปผิยเถราปทาน (ฉบับหลวง เล่ม ๓๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๓)

ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่

ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๗๒ หน้า ๗๑–๗๑

หน้า ๗๑

อุมมาปุปผิยเถราปทานที่ ๕ (๔๔๕)

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกผักตบ

[๓๕] ครั้น เมื่อต้นไทรอันเป็นไม้โพธิ-

พฤกษ์ งอกงามสีเขียวขจี เราได้เอาดอกผักตบ

มาบูชาไม้โพธิพฤกษ์

ในกัปนี้เอง เราได้บูชาโพธิพฤกษ์ใด

ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผล

แห่งการบูชาไม้โพธิพฤกษ์

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน

ของพระพุทธเจ้า เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระอุมมาปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบอุมมาปุปผิยเถราปทาน

อัมพาฏกิยเถราปทานที่ ๖ (๔๔๖)

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกมะกอก

[๓๖] พระมุนีพระนามว่าเวสสภูผู้อภิ-

ชาติ เสด็จเข้าไปสู่ป่ารังซึ่งมีดอกบานสะพรั่ง

ประทับอยู่ที่ซอกเขา เหมือนไกรสรสีหราชฉะนั้น

เรามีจิตผ่องใสโสมนัส เลื่อมใสได้เอา

ดอกมะกอกบูชาพระมหาวีรเจ้า ผู้เป็นบุญเขตด้วยมือทั้งสองของตน

จบ ๕. อุมมาปุปผิยเถราปทาน