๘. มัคคสัญญกเถราปทาน (๑๑๘) เล่ม ๓๒

๘. มัคคสัญญกเถราปทาน

บุพประวัติของพระมัคคสัญญกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบอกทางให้แก่พระสาวก

(ท่านพระมัคคสัญญกเถระได้กราบทูลบุพประวัติของตนว่า)

{๑๒๐} [๖๖] พระสาวกทั้งหลายของพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ จาริกไปในป่า เกิดหลงทาง จึงเที่ยวไปในป่าใหญ่เหมือนคนตาบอด[๖๗] บุตรของพระมุนีเหล่านั้นระลึกถึงพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่า ปทุมุตตระผู้เป็นนายกของโลก หลงทางอยู่ในป่าใหญ่[๖๘] ข้าพระองค์เป็นเทพบุตรลงจากวิมานมาในสำนักของภิกษุ บอก หนทางและได้ถวายโภชนาหารแก่ภิกษุเหล่านั้น[๖๙] ข้าแต่พระองค์ผู้จอมมนุษย์ พระโลกเชษฐ์ผู้องอาจในหมู่นรชน ด้วยผลกรรมนั้น ข้าพระองค์มีอายุได้ ๗ ขวบโดยกำเนิดก็ได้บรรลุพระอรหัตแล้ว[๗๐] ในกัปที่ ๕๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๒ พระองค์ มีพระนามว่าสจักขุ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ[๗๑] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพระองค์ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพระองค์ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระมัคคสัญญกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ มัคคสัญญาเถราปทานที่ ๘

๙. ปัจจุปัฏฐานสัญญกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปัจจุปัฎฐานสัญญกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการทำกรรมที่ทำได้โดยยาก

(ท่านพระปัจจุปัฏฐานสัญญกเถระได้กราบทูลบุพประวัติของตนว่า)

{๑๒๑} [๗๒] ในลำดับกาล เมื่อพระสุคตเจ้าพระนามว่าอัตถทัสสีเสด็จนิพพาน แล้ว ในกาลนั้น ข้าพระองค์เข้าถึงกำเนิดยักษ์และได้รับยศ

[๗๓] ยศที่ข้าพระองค์ได้แล้วเป็นของที่ได้ยากหนอ รุ่งเรืองได้ยาก ตั้งขึ้นได้ยาก เพราะเมื่อโภคะของข้าพระองค์มีอยู่ พระสุคตเจ้า ผู้มีจักษุก็ปรินิพพานเสียแล้ว[๗๔] พระสาวกนามว่าสาคระรู้ความคิดของข้าพระองค์ ท่าน ต้องการจะถอนข้าพระองค์ขึ้นจึงมาในสำนักของข้าพระองค์

[๗๕] ท่านกล่าวว่า “เธอจะเศร้าใจไปทำไมหนอ อย่ากลัวเลย เธอจงประพฤติธรรมเถิด ท่านผู้มีปัญญาดี พระพุทธเจ้าทรงเพิ่มพูนวิทยสมบัติ (ความถึงพร้อมด้วยความรู้) ของชนทั้งปวงไว้ว่า[๗๖] ‘หากผู้ใดพึงบูชาพระสัมพุทธเจ้าผู้เป็นนายกของโลกผู้ยังดำรงพระชนม์อยู่ก็ดี พึงบูชาพระธาตุแม้ประมาณเท่าเมล็ดผักกาด ของพระพุทธเจ้าแม้นิพพานแล้วก็ดี[๗๗] เมื่อจิตอันเลื่อมใสของผู้นั้นเสมอกัน บุญก็มีผลมากเสมอกัน’ เพราะฉะนั้น ท่านจงทำสถูปบูชาพระธาตุของพระชินเจ้ากันเถิด’