พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · มหาปริวารวรรค
๖. จิตกปูชกเถราปทาน (๑๑๖) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในมหาปริวารวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน มหาปริวารวรรค จิตกปูชกเถราปทาน (๑๑๖) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๕๙–๒๖๐
[๔๘] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสุวัณณปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ สุวัณณปุปผิยเถราปทานที่ ๕
๖. จิตกปูชกเถราปทาน
บุพประวัติของพระจิตกปูชกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาจิตกาธานด้วยดนตรีและดอกไม้
(ท่านพระจิตกปูชกเถระได้กราบทูลบุพประวัติของตนว่า)
{๑๑๘} [๔๙] ข้าพระองค์เป็นรุกขเทวดาอยู่ที่ต้นเกดพร้อมด้วยอำมาตย์ และบริวารชน เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิขี ผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลกปรินิพพานแล้ว[๕๐] ข้าพระองค์มีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสได้ไปสู่จิตกาธาน ประโคม ดนตรี โปรยของหอมและดอกไม้บูชา ณ ที่นั้น[๕๑] ข้าพระองค์มีจิตเลื่อมใสมีใจโสมนัส ทำการบูชาที่พระจิตกาธาน ไหว้พระจิตกาธานแล้วกลับมายังที่อยู่ของตน
[๕๒] ข้าพระองค์เข้าไปในที่อยู่แล้วยังระลึกถึงการบูชาพระจิตกาธาน ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมมนุษย์ พระโลกเชษฐ์ผู้องอาจในหมู่นรชน ด้วยผลกรรมนั้น
[๕๓] ข้าพระองค์เสวยสมบัติทั้งในเทวดาทั้งในมนุษย์แล้ว ละความ ชนะและความแพ้แล้วบรรลุถึงฐานะอันไม่หวั่นไหว[๕๔] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ ข้าพระองค์บูชาพระจิตกาธานด้วยดอกไม้ใด ด้วยกรรมนั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระจิตกาธาน[๕๕] ในกัปที่ ๒๙ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๖ พระองค์ มีพระนามชื่อว่าอุคคตะ มีกำลังมาก
[๕๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพระองค์ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพระองค์ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระจิตกปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ จิตกปูชกเถราปทานที่ ๖
๗. พุทธสัญญกเถราปทาน
บุพประวัติของพระพุทธสัญญกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการประกาศพุทธานุภาพ
(ท่านพระพุทธสัญญกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๑๙} [๕๗] เมื่อคราวที่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าวิปัสสีผู้เลิศในโลกทรง ปลงพระชนมายุสังขารแล้ว พื้นแผ่นดินและน้ำก็ไหวสะเทือน ฟ้าก็คะนอง
จบ ๖. จิตกปูชกเถราปทาน (๑๑๖)