๑๐. ปุพพังคมนิยเถราปทาน (๒๙๐) เล่ม ๓๒

จุลฺลาสีติสหสฺสานิ ปพฺพชิมฺห อกิญฺจนา

เตสํ ปุพฺพงฺคโม อาสึ อุตฺตมตฺถสฺส ปตฺติยา.

พวกข้าพเจ้า ๘๔,๐๐๐ คน ไม่มีความกังวลได้ออกบวชเพื่อบรรลุประโยชน์สูงสุด ข้าพเจ้าเป็นหัวหน้าของคนเหล่านั้น

สราคา สโมหา <1079> เจเต วิปฺปสนฺนมนาวิลา

อุปฏฺฐหึสุ สกฺกจฺจํ ปสนฺนา เสหิ ปาณิหิ.

คนเหล่านั้นยังมีราคะ(โทสะ)และโมหะ เลื่อมใส ไม่ขุ่นมัว บำรุงข้าพเจ้าผู้ผ่องใส โดยเคารพ ด้วยมือทั้ง ๒ ของตน ๆ

ขีณาสวา วนฺตโทสา กตกิจฺจา อนาสวา

ผรึสุ เมตฺตจิตฺเตน สยมฺภู อปราชิตา.

พระผู้มีพระภาคผู้เป็นพระสยัมภู ผู้ขีณาสพ ทรงคลายโทสะได้แล้ว ทำกิจที่ควรทำเสร็จแล้ว ไม่มีอาสวะ ไม่ทรงพ่ายแพ้ ทรงแผ่เมตตาจิตไป

เตสํ อุปฏฺฐหิตฺวาน สมฺพุทฺธานํ ปติสฺสโต

มรณญฺจ อนุปฺปตฺโต เทวตฺตญฺจ อคมฺหเส.

พวกข้าพเจ้าบำรุงพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเหล่านั้น เป็นผู้มีสติ สิ้นชีวิตแล้ว ได้ไปเกิดเป็นเทวดา

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ สีลมนุปาลยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สญฺญมสฺส อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้รักษาศีลไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสำรวม

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุพฺพงฺคมนิโย <1080> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปุพฺพงฺคมนิยตฺเถรสฺส อปทานํ ทสมํ สมตฺตํ.

ปณฺณทายกวคฺโค เอกูนตึสติโม.

ตสฺสุทฺทานํ

ปณฺณํ ผลํ ปจฺจุคฺคมํ เอกปุปฺผิ จ มฆวา

อุปฏฺฐากาปทานญฺจ ปพฺพชฺชา พุทฺธุปฏฺฐาโก

ปุพฺพงฺคโม จ คาถาโย อฏฺฐตาฬีส กิตฺติตา.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปุพพังคมนิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปุพพังคมนิยเถราปทานที่ ๑๐ จบ

ปัณณทายกวรรคที่ ๒๙ จบบริบูรณ์

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ปัณณทายกเถราปทาน

๒. ผลทายกเถราปทาน

๓. ปัจจุคคมนิยเถราปทาน

๔. เอกปุปผิยเถราปทาน

๕. มฆวปุปผิยเถราปทาน

๖. อุปัฏฐายิกเถราปทาน

๗. อปทานิยเถราปทาน

๘. สัตตาหปัพพชิตเถราปทาน

๙. พุทธุปัฏฐายิกเถราปทาน

๑๐. ปุพพังคมนิยเถราปทาน