arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ปรรณทายกวรรค

๑. ปรรณทายกเถราปทาน (๒๘๑) เล่ม ๓๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในปรรณทายกวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ปรรณทายกวรรค ปรรณทายกเถราปทาน (๒๘๑) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๔๕๑–๔๕๒

หน้า ๔๕๑

๒๙. ปัณณทายกวรรค

๑. ปัณณทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปัณณทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผัก

(ท่านพระปัณณทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๘๓} [๑] เราเป็นผู้มีโภชนะคือผักเป็นอาหารนั่งอยู่ในบรรณศาลา พระ มหาฤๅษีพระนามว่าสิทธัตถะผู้ส่องโลกให้สว่าง ผู้ทรงเยียวยา โลกทั้งปวง[๒] เสด็จมาหาเราผู้เข้าไปอยู่ในบรรณศาลา เราได้ถวายผัก แก่พระองค์ซึ่งประทับนั่งบนเครื่องลาดใบไม้[๓] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายผักใดไว้ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผัก[๔] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปัณณทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปัณณทายกเถราปทานที่ ๑

หน้า ๔๕๒

๒. ผลทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระผลทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผลไม้

(ท่านพระผลทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๘๔} [๕] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะผู้ทรงสันโดษเสมอ ด้วยขุนเขาพระสุเมรุ ทรงไว้เช่นกับธรณี เสด็จออกจากสมาธิ แล้วเข้ามาหาเราเพื่อภิกษา[๖] เรามีใจเลื่อมใสได้ถวายลูกสมอ มะขามป้อม มะม่วง ลูกหว้า สมอพิเภก กระเบา กระบาก มะตูม และมะปราง

[๗] แด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ผู้ทรงอนุเคราะห์โลกทั้งปวง

[๘] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายผลไม้ใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการถวายทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลไม้[๙] ในกัปที่ ๕๗ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดจอมกษัตริย์ มีพระนามว่าเอกัชฌะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๑๐] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า เราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

จบ ๑. ปรรณทายกเถราปทาน (๒๘๑)