๗. สูจิทายกเถราปทาน (๗๗) เล่ม ๓๒

ตึสกปฺปสหสฺสมฺหิ สมฺพุทฺโธ โลกนายโก

สุเมโธ นาม นาเมน ทฺวตฺตึสวรลกฺขโณ.

ในกัปที่ ๓๐,๐๐๐ (นับจากกัปนี้ไป) ได้มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก พระนามว่าสุเมธะ ตามพระโคตร มีพระลักษณะอันประเสริฐ ๓๒ ประการ

ตสฺส กญฺจนวณฺณสฺส ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน

ปญฺจ สูจี มยา ทินฺนา สิพฺพนตฺถาย จีวรํ.

ข้าพเจ้าได้ถวายเข็ม ๕ เล่ม เพื่อประโยชน์แก่การเย็บจีวร แด่พระองค์ผู้มีพระฉวีวรรณดังทองคำ ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์ ผู้คงที่

เตเนว สูจิทาเนน นิปุณตฺถวิปสฺสกํ

ติกฺขํ ลหุญฺจ ผาสุญฺจ ญาณํ เม อุทปชฺชถ. <624>

ด้วยการถวายเข็มนั้นนั่นแล ญาณเป็นเครื่องเห็นแจ้งอรรถที่ละเอียดคมกล้า เกิดขึ้นแก่ข้าพเจ้ารวดเร็วและโดยง่าย

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

ธาเรมิ อนฺติมํ เทหํ สมฺมาสมฺพุทฺธสาสเน.

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว ข้าพเจ้าทรงร่างกายอันมีในภพสุดท้ายอยู่ ในศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ทิปทาธิปตี นาม ราชาโน จตุโร อหุํ

สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ ชาติ พระนามว่าทิปทาธิบดี สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สูจิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สูจิทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสูจิทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สูจิทายกเถราปทานที่ ๗ จบ