๘. วัลลิการผลทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

๘. วัลลิการผลทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระวัลลิการผลทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายแตง

(ท่านพระวัลลิการผลทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๘} [๖๖] ในกาลนั้นพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุมนะประทับอยู่ ในพระนครตักกรา เราได้ถือผลแตงมาถวายแด่พระสยัมภู[๖๗] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายผลไม้ไว้ไนกาลนั้น ด้วยการถวายผลไม้นั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลไม้[๖๘-๗๐] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระวัลลิการผลทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ วัลลิการผลทายเถราปทานที่ ๘

๙. ปานธิทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปานธิทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายรองเท้า

(ท่านพระปานธิทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๙} [๗๑] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอโนมทัสสีผู้เป็นพระโลกเชษฐ์ ผู้องอาจในหมู่นรชน มีพระจักษุ เสด็จออกจากที่ประทับกลาง วันแล้วเสด็จขึ้นถนน[๗๒] เราสวมรองเท้าที่ทำอย่างดีเดินทางไกล ณ ที่นั้นเราได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าผู้งดงาม น่าดูน่าชม เสด็จดำเนินด้วยพระบาทเปล่า

[๗๓] เรายังจิตของตนให้เลื่อมใส ถอดรองเท้าออกวางไว้แทบ พระบาทแล้วกราบทูลว่า

[๗๔] “ข้าแต่พระสุคตผู้เป็นมหาวีรบุรุษ ผู้เป็นใหญ่ ทรงเป็นผู้นำพิเศษ ขอได้โปรดสวมรองเท้าเถิด ข้าพระองค์จักได้ผลแต่รองเท้าคู่นี้ ขอความต้องการของข้าพระองค์จงสำเร็จเถิด”[๗๕] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอโนมทัสสีผู้ทรงเป็นพระโลกเชษฐ์ ผู้องอาจในหมู่นรชน ทรงสวมรองเท้าแล้วได้ตรัสพระดำรัสนี้ว่า[๗๖] “ผู้ใดเลื่อมใสถวายคู่รองเท้าแก่เราด้วยมือทั้งสองของตน เราจักพยากรณ์ผู้นั้น ท่านทั้งหลายจงฟังเรากล่าว”

[๗๗] เทวดาทุก ๆ องค์ได้ทราบพระพุทธดำรัสแล้วก็มาชุมนุมกัน ต่างก็มีจิตเบิกบาน ดีใจ เกิดความโสมนัสประนมมือ