๖. ทัณฑทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

๖. ทัณฑทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระทัณฑทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายไม้เท้า

(ท่านพระทัณฑทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๑๖} [๓๖] ในกาลนั้น เราเข้าไปยังป่าใหญ่ตัดไม้ไผ่มาทำเป็นไม้เท้าถวายแด่พระสงฆ์[๓๗] เรากราบไหว้ท่านผู้มีวัตรอันงามด้วยจิตเลื่อมใสนั้น ถวายไม้เท้าแล้วบ่ายหน้าไปทางทิศเหนือหลีกไป[๓๘] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายไม้เท้าใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการถวายไม้เท้านั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายไม้เท้า[๓๙-๔๑] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระทัณฑทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ทัณฑทายกเถราปทานที่ ๖

จบ ภาณวารที่ ๒๓

๗. คิริเนลปูชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระคิริเนลปูชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกอัญชันเขา

(ท่านพระคิริเนลปูชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๑๗} [๔๒] เมื่อก่อน เราเป็นพรานเนื้อเที่ยวอยู่ในป่า ได้พบพระพุทธเจ้า ผู้ปราศจากธุลีกิเลส ผู้ทรงรู้จบธรรมทั้งปวง[๔๓] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสในพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น ผู้ประกอบด้วยพระมหากรุณา ทรงยินดีในประโยชน์เกื้อกูลแก่สรรพสัตว์ จึงได้บูชาด้วยดอกอัญชันเขา[๔๔] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ไว้ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๔๕-๔๗] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระคิริเนลปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ คิริเนลปูชกเถราปทานที่ ๗