๗. คิริเนลปูชกเถราปทาน เล่ม ๓๓

๗. คิริเนลปูชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระคิริเนลปูชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกอัญชันเขา

(ท่านพระคิริเนลปูชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๑๗} [๔๒] เมื่อก่อน เราเป็นพรานเนื้อเที่ยวอยู่ในป่า ได้พบพระพุทธเจ้า ผู้ปราศจากธุลีกิเลส ผู้ทรงรู้จบธรรมทั้งปวง[๔๓] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสในพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น ผู้ประกอบด้วยพระมหากรุณา ทรงยินดีในประโยชน์เกื้อกูลแก่สรรพสัตว์ จึงได้บูชาด้วยดอกอัญชันเขา[๔๔] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ไว้ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๔๕-๔๗] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระคิริเนลปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ คิริเนลปูชกเถราปทานที่ ๗

๘. โพธิสัมมัชชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระโพธิสัมมัชชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการกวาดลานโพธิ

(ท่านพระโพธิสัมมัชชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๑๘} [๔๘] ในกาลก่อน เราเก็บใบโพธิที่ถูกทิ้งไว้ ณ ลานพระเจดีย์เอาไปทิ้ง เราจึงได้คุณ ๒๐ ประการ[๔๙] ด้วยเดชแห่งกรรมนั้น เมื่อเรายังเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในภพน้อย ภพใหญ่ ย่อมวนเวียนอยู่แต่ใน ๒ ภพ คือ ในภพเทวดาและภพมนุษย์[๕๐] จุติจากเทวโลกแล้วมาสู่มนุษยโลกก็เกิดแต่ใน ๒ ตระกูล คือ ตระกูลกษัตริย์และตระกูลพราหมณ์[๕๑] เรามีอวัยวะน้อยใหญ่สมบูรณ์ สูงใหญ่ รูปสวย สะอาดเต็ม เปี่ยม ไม่บกพร่อง

[๕๒] เกิดในภพใดภพหนึ่ง คือ ในเทวโลกหรือมนุษยโลกก็ตาม ในภพนั้น เรามีผิวพรรณเหมือนทอง เปรียบดังทองที่นายช่างหลอมแล้ว[๕๓] ผิวของเราอ่อนนุ่มสนิท ละเอียดอ่อนอยู่ตลอดเวลาเพราะใบโพธิที่เราทิ้งดีแล้ว

[๕๔] ในคติไหน ๆ ก็ตาม ฝุ่นละอองย่อมไม่ติดสรีระของเราผู้อยู่ในที่ประชุม นี้เป็นผลแห่งการทิ้งใบโพธิ