๑. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

ในที่ไม่ไกลจากภูเขาหิมพานต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อลัมพกะ

ที่ภูเขานั้นแล พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะ

เสด็จจงกรมอยู่กลางแจ้ง

เมื่อชาติก่อน ข้าพเจ้าเป็นนายพรานเนื้ออยู่ในป่าดงใหญ่

เห็นพระพุทธเจ้าผู้เป็นเทพยิ่งกว่าเทพ

จึงได้ถวายหญ้ากำหนึ่ง

เพื่อประทับนั่งสำหรับพระพุทธเจ้า

ครั้นถวายแล้วทำจิตให้เลื่อมใส

ได้ถวายอภิวาทพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว

บ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

ข้าพเจ้าพอเดินไปได้ไม่นานก็ถูกราชสีห์ทำร้าย

ถูกราชสีห์ฆ่าตายในที่นั้นนั่นเอง

ในเวลาใกล้ตาย กรรมที่ข้าพเจ้าได้กระทำไว้ในพระพุทธเจ้า

ผู้ประเสริฐที่สุด ไม่มีอาสวะ ข้าพเจ้าจึงได้ไปเกิดในเทวโลก

ดุจความเร็วแห่งลูกศรที่พ้นจากแล่งไปแล้ว

ในเทวโลกนั้น ปราสาท ๗ ชั้น สูง ๑,๐๐๐ ชั่วลูกธนู

สะพรั่งไปด้วยธง พราวไปด้วยแก้วมณีสีเขียว

อันสวยงาม ซึ่งบุญกรรมเนรมิตให้

๑. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน

แสงสว่างของปราสาทนั้นพวยพุ่งดังดวงอาทิตย์อุทัย

ข้าพเจ้ามีนางเทพกัญญาอยู่มากมาย

เพลิดเพลินหมกมุ่นอยู่ในกามคุณ

ข้าพเจ้าถูกกุศลมูลตักเตือนแล้ว

จุติจากเทวโลกกลับมาเกิดเป็นมนุษย์

ได้บรรลุธรรมเป็นที่สิ้นอาสวะแล้ว

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้ถวายหญ้าสำหรับประทับนั่งไว้

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการถวายหญ้ากำหนึ่ง

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว

ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว

ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

การที่ข้าพเจ้ามาในสำนักของพระพุทธเจ้า

เป็นการมาดีแล้วโดยแท้

วิชชา ๓ ข้าพเจ้าได้บรรลุแล้วโดยลำดับ

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าก็ได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระติณมุฏฐิทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ติณมุฏฐิทายกเถราปทานที่ ๑ จบ